Zaterdagochtend

Ahhhh, zo’n lange zaterdagochtend zonder iets. Ik ben extra vroeg opgestaan (voor zover je bij mij van opstaan kunt spreken in mijn huidige toestand) om er eens goed van te kunnen genieten. Lieve langs-de-lijn-ouders, ik ben zó blij dat die van mij niet op hockey zitten. Of op voetbal. Basketball. Softball. Of wat voor andere teamsport dan ook. “Maar het is zo góed voor ze om in teamverband dingen te doen!” “Maar ze leren er zo goed van samenwerken!” “Maar elk kind moet toch een teamsport doen – dat hoort bij de opvoeding!”

Sorry, nee. Let’s face it. Alle kindertjes zijn prinsjes en prinsesjes, en die moeten dan ineens verplicht allemaal samenwerken? En dan bij voorkeur om 8 uur ‘s ochtends in het weekend, want door de week is het sowieso al hollen van training naar clubje. Time management, noemen ze dat. Vragen om problemen, noem ik het. Geen wonder dat al die ouders zo staan te brullen langs de lijn. Toe dan, schatje, doe leuk samen – geef hem een DREUN, Janique!

Nope. Ik ben tegen. We bewegen ons al vaak genoeg in kuddes voort. Lang leve het het individu! Hulde aan de einzelgänger! Uiteindelijk is er niemand die precies weet wie je bent – dat weet alleen jijzelf, in je eentje. Laten we dát eens trainen. Lekker navelstaren, elke zaterdagochtend, verplicht. En als het dan echt moet, dan bespreken we op zondagochtend wat we allemaal geleerd hebben. Fijn samen, bij een kopje koffie. Heerlijk. Voel de liefde. Of niet.

Ik ga weer even liggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.