WC

Dan is het weer zaterdag en kijk ik naar de foto’s in het Magazine, naar van die prachtige Scandinavische thuisblijfmannen met hun baby’s van tussen de 1 en 5, en dan voel ik enige weemoed. Naar kleinere kinderen in rompertjes, met leuke staartjes (die ze bij het kinderdagverblijf voor me moesten maken, want zelf kwam ik er niet op) en mollige pootjes.

Dan kijk ik naar die van mij, met hun lange ledematen en hun tablets op de bank. En dan denk ik aan gisteren, toen ik ‘s avonds volledig uitgeblust in mijn stoel zat en gék werd van hun gefriemel en gekibbel om me heen. “Jongens, de tablet-tijd van vanochtend is voorbij!” roep ik dan, tegen beter weten in. Geen reactie. “Als ik terugkom van de wc,” wil ik daarna zeggen, maar het lukt niet. “Als je niet meer terugkomt van de wc,” zegt er een, en samen stikken we bijna van het lachen.

Dan weet ik weer waarom ik oudere kinderen véél leuker vind dan kleine.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.