Waaah

Nee. Nee, nee, nee. Ik werd gisterochtend heel vroeg wakker en dacht: niet. Geen hond uit het buitenland. Met enge ziektes onder de leden die zich zelfs na 7 jaar nog kunnen manifesteren. Zonder socialisatie in die o zo belangrijke eerste weken. En ze kunnen nog zo hard roepen dat het een ontzéttend lief beestje is, maar je weet gewoon bijna zeker dat er gedragsproblemen zullen komen bij een pup die zo’n slechte start en zoveel stress heeft gehad in zijn jonge leventje. Ook al is hij liefdevol opgevangen. We. Doen. Het. Niet.

Die emotionele achtbaan van mij is echt afschuwelijk. Jaaaaaa we gaan een hond adopteren, ik vul NU het formulier in en dan gaan we mórgen kijken en dan hebben we vólgende week een hond! Neeeee, we doen het toch maar niet, want de ratio is toch sterker dan de emotie! En dan wel depressief zijn ervan. Om gek van te worden!

En toen, om even voor vijven, kwam er een bericht binnen in mijn mailbox. De mevrouw uit Friesland, van Marktplaats. De mensen die eerste keus hadden, hadden voor het bruine reutje gekozen. Of we misschien nog wilden komen kijken naar het zwarte reutje.

WAT?! Maar… maar… maar… echt? ECHT???

Morgen gaan we. Twee uur rijden heen, twee uur rijden terug. Dat Pieter überhaupt nog met me getrouwd wil zijn, snap ik ook niet.

De winkelwagen van Zooplus staat al klaar, tot de nok gevuld. Het formulier voor de aangifte hondenbelasting is al bijna gedownload. De puppycursus uitgezocht.

Echt geloven doe ik het pas als alles morgen in orde blijkt te zijn en we de aanbetaling hebben gedaan. Maar toch. Misschien kunnen we op 25 november ons eigen zwarte kleine monster gaan ophalen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.