Therapeutisch

Ik hou niet zo van geluiden. Van etende mensen. Van mensen die praten om het praten. Van klaterende wc-geluiden bij de buren net als ik in slaap wil vallen. Van zwaar ademende mannen naast me die allang liggen te tukken omdat ze nou eenmaal een uur eerder dan ik naar bed gaan. En van mijn lijf, dat heeft bedacht dat het herfst is. Dat ik dus best gewoon weer elke ochtend heel duizelig kan zijn. En dat het beter is als ik niet met oordopjes in slaap. Jongens. Ik kan het niet.

Vanochtend dus wiebelend therapeutisch in stilte alle walnoten gekraakt die mijn moeder had meegebracht vanuit Walnoten Productiebedrijf Maastricht (mijn vader). Alleen maar de walnoten, het glazen potje waar ze in moeten en ik. Veel beter dan dat wordt het niet. Hoewel er dan altijd weer eentje moet vallen. Die ligt dan achter je. En je voelt dat-ie naar je kijkt met zijn kleine oogjes. En je mag hem niet oppakken, want je bent sterker dan dat. Je wéét dat. Niet alles hoeft geordend. Er mag best een walnoot op de grond liggen. En je mag ook best dan weer één, dan weer twee en soms zelfs wel vijf walnoten tegelijk uit het zakje pakken. Je kunt dat.

Het is best moeilijk, zo thuis zijn. Je bent zelfs blij als er weer een konijn iets heeft – niet eten, teveel eten, het maakt niet uit. Als het pluizig binnen op de mat zit, kun je ertegen praten (de regel niet praten om het praten geldt vanzelfsprekend niet voor mij). En als het ergens last van heeft dat je niet zelf kunt oplossen, dan mag je naar de dierenarts! Met de auto! En dan krijgt het konijn een bloedonderzoek! Fantastisch! En de keer erna een echo! Ik heb altijd geroepen: dat soort dingen ga ik dus echt niet doen met mijn beesten, maar ik wilde het zo graag zien, ik kon er gewoon geen nee tegen zeggen. Als ik nou toch maar net even iets (oké, ongeveer 200%) beter in wiskunde was geweest, dan was ik vast dierenarts geworden. Ook al niet gelukt. (De hoop is nu gevestigd op kind deel 2.)

Terwijl ik mijn hersenen kraak (ha!) om erachter te komen wat ik dan wel nog kan worden, roep ik af en toe tegen mensen dat ik me een beetje begin te vervelen thuis. Dat is eigenlijk niet helemaal waar; ik denk dat het een soort sociaal gewenste uitspraak is. Moet ik toch eens mee stoppen. Is lastig – maar ik kan dat. Want er is zat te doen. Ik weet alleen even niet waar ik moet beginnen.

En dat is toch eigenlijk mooi het leven in een notendop. Brrr. Ik ga even met mijn eigen persoonlijke walnoot praten denk ik.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.