teckel

Het is gewoon zo dat je altijd van alles wilt doen juist op het moment dat het niet kan. Zoals nu, nu ik weer eens zo stil mogelijk op bed lig vanwege duizelig en misselijk. Jahaa, ik had dat heus kunnen weten, dat mijn evenwichtsorgaan het laten repareren van een afgebroken vulling niet goed zou vinden – maar dat terzijde.

Nu lig ik dus op bed en wil ik teckels maken van klei. En morgen, wanneer ik weer beter ben (Want dat ben ik. Echt! Het moet!), dan denk ik pffffft, oké. Ik ga wel eerst boodschappen doen, een rondje monsters schieten. Konijnen verschonen. De was opvouwen. Een kind van school halen. Me verstoppen voor het andere kind, want wie weet in welke staat en met wie het nu weer thuiskomt. En tegen de tijd dat ik eindelijk op zoek kan gaan naar de klei, dan valt mijn oog op de klok en… oooh, is het al zo laat? Dan mag ik wijn!

Wat? Nee, dat ging ik niet zeggen! Niet! Dit wel: …dan zijn die teckels alweer lang en breed verdwenen ergens achter een luikje in mijn brein, bij alle andere ideeën. Zo gemeen. Rotbeesten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.