Surpriiiiise!

Het komt eraan; het kriebelt. Alle tekenen zijn er.

Geluiden over foto’s maken op een kerstfestival. De eerste keer weer auto krabben. Konijnen die hun pluizigste winterjasjes aan hebben. Foto’s van sneeuw in de Alpen. Alle wintersportkleding naar beneden voor de jaarlijkse inventarisatie. (Godallemachtig, hoeveel paar sneeuwlaarzen kan een mens hebben? En hoezo zit de goede maat voor kind deel 2 er dan nog steeds niet bij?!)

En laten we voorál mijn persoonlijke favoriet niet vergeten: de surprises voor school. Waarvoor je steevast het lootje veel te laat ontvangt, zodat je nog maar twee weekends hebt, waarvan je er één half weg bent en één helemaal. De zondagmiddag was nog nooit zo gezellig.

“Weet ik veel,” snauwt de bijna-puber, terwijl hij nog een mini-frikandel (aangedragen ter verhoging van de feestvreugde) naar binnen propt. En kind deel 2, nadat ik – braaf als ik ben – een A3-vel helemaal vol heb getekend met hokjes: “Jaaaa, ik ga een patroon als een schaakbord kleuren!” Om na twee rijtjes erachter te komen dat dat toch echt heel erg veel werk is en dat de favoriete serie op Netflix (iets met larven, vraag maar niet) duizend keer leuker is, zodat ík vervolgens hokjes zit te kleuren.

Ondertussen doet Piet zonder leesbril dingen met schoenendozen, satéprikkers en drie-secondenlijm, ook altijd leuk, en ik schrijf tussen de bitterballen door toch wel al vier regels van gedicht nummer 1. “Jongens, wat rijmt er op zwembad?” Twee paar ogen kijken mij glazig aan. “Weet ik veel,” snauwt de bijna-puber. “Kijk mam, die ene larf ontploft bijna!” roept deel 2.

Doe mij nog maar een port…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.