Roedelmethode 2

Lekker, net thuis na onze Roedelervaring en dan meteen een feestje! Hele woonkamer vol met vrienden. XD Wat te doen wat te doen met Moom…

Bench to the rescue! Lekker uitgelaten van tevoren, beetje rond laten scharrelen, en vlak voor de eerste gasten kwamen erin gedaan. Natuurlijk werd er geblaft, en gepiept, en geblaft. Kleedje naar beneden, nog steeds geblaf bij de bel. Tot… het ineens stil was. Hij heeft er gewoon echt een paar uur heel relaxed in liggen slapen! Zo fijn! Kon ik me in alle rust met de gasten bezighouden zonder dat ik de hele tijd achter die hond aan hoefde. En toen hij er eenmaal weer uit was, ging hij wel rondwandelen en iedereen even besnuffelen en bij tijd en wijle lastig vallen, maar ik kon hem er op aanspreken en dan stopte hij gewoon. Ook kwam hij regelmatig even contact maken met het moederschip. 😉

Het wordt nog wel eens wat met ons!

Wandelen gaat nog wisselend. Meestal beginnen we wat onstuimig, vooral als hij nog niet gepoept heeft. Ik probeer hem het commando ‘poepje doen’ bij te brengen nu, behoeft nog enige oefening. 😀 Plassen als ik dat wil, bij zorgvuldig door mij geselecteerde paaltjes, lantaarnpalen en struiken, gaat wel al erg goed.

Hij reageert nauwelijks meer op auto’s en fietsers, en ik kan hem heel erg makkelijk laten zitten als ze in de buurt komen. Merk ook dat ik nu mijn hand meestal maar een beetje in de richting van zijn achterhand hoef te doen en hij gaat al zitten. Ook bij het om- en afdoen van de HFB (Hands Free Belt, de speciale riem met zijlijn die bij de Roedelmethode wordt gebruikt) blijft hij steeds vaker rustig zitten als ik dat van hem vraag.

Als ik de dinsdag en woensdag in Vijlen meetel, zitten we nu op dag 6 van het Roedelprogramma. Ik vind dat we best al vooruit zijn gegaan! Maar… we gaan nog niet te vroeg juichen. 😛

Ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren als we een dezer dagen een andere (hopelijk aangelijnde!) hond tegenkomen. De twee ongeleide projectiel-Berner Sennen van hierachter (eentje sowieso altijd los, de andere rukt zich vanzelf los zodra als hij ons ziet) tel ik niet mee; daar valt niet tegenop te boksen. Dat is zo vriendelijk mogelijk glimlachen naar de baas (wordt steeds moeilijker, maar ze heeft ons al eens de huid vol gescholden om de een of andere reden die voor haar totaal duidelijk was en die ons totaal ontging) en vervolgens zo snel als maar kan Momo meenemen. Ugh.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.