Regenbogen

“Dit is nieuw, mam. Dan krijg je hele grote ogen, rode wangen, en dan kots je regenbogen.” Met de snelheid van het licht wordt er – veel te dichtbij – iets voor mijn gezicht gehouden en weer weggetrokken.

Ik vraag me wel eens af hoe ik hier ben beland. In dit huis, met die twee aliens op de bank. Met die telefoon die me ’s ochtends vroeg standaard onder de neus wordt geduwd.

“O ja, en deze is ook leuk. Dan word je heel oud!” Mijn verkreukelde slaapgezicht, ogen heel flatteus halfdicht, staart me aan. Ik zie geen verschil. Zegt dat nu iets over mij, of komt dat gewoon doordat ik mijn lenzen nog niet in heb?

“Jongens, mag ik éérst even mijn bakje verantwoorde havermout en mijn koffie naar binnen werken?” roep ik. De konijnen voeren, eentje-binnen-twee-buiten? Door de krant bladeren? Naar de wc? Douchen?

En daarna, als mijn gezicht er niet meer oud uitziet, dan mogen ze zoveel apps op me loslaten als ze maar willen. Tot ik er genoeg van heb en ik ze bij kop en staart grijp en naar buiten kieper, de tuin in.

Ga de konijnen maar appen. Die zijn eeuwig jong.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.