Moeras

Heeft iemand mijn frisse kereltje gezien?Je weet wel, dat vrolijke kind dat elke avond zingend onder de douche stond, zielsgelukkig met zijn zelf uitgezochte 3 voor de prijs van 1-badschuim? Hij is weg. Opgelost. Door het doucheputje gespoeld, denk ik. Er is iets heel anders door dat putje naar boven gekropen. Een alien kan ik het niet eens noemen, want het heeft in de verte, als ik mijn ogen half dichtknijp, nog wel iets bekends. Het is meer een soort… moerasmonster. Met een snorretje*. Groter dan ik, maar gelukkig nog niet breder. (“Zo”, zei de mevrouw van de bruidswinkel lang geleden. “U heeft wel brede schouders, hè?” Precies! Knappe moerasbewoner die dat kan overtreffen.)

Het moerasmonster is een apart dier. Het vindt het niet nodig om vaker dan 1, hóóguit 2x per week te douchen. De handdoek die het daarbij gebruikt gaat niet terug over het handdoekenrekje, nee zeg. Opgefrommeld in de kast van het moerashol, voor extra geureffect. Het moerashol zelf is een uiterst gezellige habitat. De vloer is zacht en warm – een prettige bijkomstigheid van alle gedragen kledingstukken die er liggen. Er hangt een intieme sfeer door de gesloten gordijnen. Strategische lichtelementen in de vorm van led-strips, alsmede de zachte gloed van schermverlichting van diverse apparaten, maken het geheel af.

Zucht. Ik mis hem wel eens, die frisse vrolijkerd met zijn hoge stemmetje. Oké, hij had nog niet de humor van het moerasmonster, en zo ad rem was hij ook niet, maar hij rook tenminste nog een beetje zoetig naar kind. Tegenwoordig heb ik de hoop maar gevestigd op grote hoeveelheden wasverzachter. Met in mijn achterhoofd het verhaal van mijn moeder, vroeger werkzaam op een middelbare school. “Je mag natuurlijk niemand voortrekken,” zei ze, “maar stiekem vond ik de jongetjes die naar wasverzachter roken toch nét iets beter te pruimen dan hun pukkelige leeftijdsgenootjes die au naturel door het leven gingen.” Waarvan akte.

*dat hij overigens na het zien van de schoolfoto’s, waarop het *kuch* nogal prominent aanwezig was, tegenwoordig zelf afscheert. Ja ja! En dan aan mij vragen of ik dat niet ook eens moet doen – nee, zeg ik dan, snoeien doet groeien, er komt NIEMAND aan mijn snor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.