Langzaam

De dagen gaan zo langzaam. Tot het hondje er is, een dag waar ik – natuurlijk – heel erg naar uitkijk, maar die me ook best wel wat zorgen baart. Wat als het een niet luisterende eigenwijze onopvoedbare kutkeffer is? Die vanwege een speling van het DNA-lot opeens toch veel groter wordt dan zijn ouders? Zodat ik straks met een keffende niet luisterende Bouvier zit?

Maar ook sowieso. Want het thuis zijn is fijn, maar ik voel de druk van het weer moeten straks. De druk van: Meik, het wordt nu toch echt wel weer eens tijd dat je stappen gaat zetten. Alleen kan niemand mij vertellen welke stappen dat zijn, want dat moet ik zelf doen. En daar zit nog steeds het probleem: ik weet het niet. Ik weet niet wat ik wil, ik weet niet wat ik kan. Het liefst zou ik gewoon thuis zijn, hier dingen doen. Niks moeten. Maar zo werkt het niet. Er moet geld verdiend worden, want het zal toch niet zo zijn dat iemand met mijn opleiding zo maar thuis gaat zitten.

Ik vind dat moeilijk. Ik word er misselijk van. Ik lig er wel eens wakker van. En dus richt ik me op een hondje, want daar heb ik nu tijd voor. Dat dat een tijdelijke oplossing is, dat weet ik zelf ook wel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.