Koekjes

Donderdagochtend, 08:45 uur. Normaal… normaal zou ik nu met Piet in de auto zitten en bijna op mijn werk zijn. Maar normaal is het niet vandaag, want het werk is er niet meer – voor mij dan. “Hoe voelt dat nou?” is een veelgehoorde vraag. Poeh, ik moet daar even over nadenken.

Van binnen jubel ik heel, heel erg hard. Van buiten, voor de buitenwereld? Voor hoe het hoort en wat je wel en niet doet? Dat gaat nog wel even duren. Voor ik kan toegeven dat ja, dit een gerechtvaardigd besluit was. Voor mij. En dat dat mag. Dat ik me niet hoef te verdedigen. Dat ik mijn eigen weg uitstippel. Dat ik mijn eigen keuzes maak. En dat het eng is, want er is geen zekerheid. Er is niemand die zegt: hier, Meik, hier is een nieuwe baan voor je, en het is alles wat je altijd maar wilde doen in één handzaam pakketje. En we zijn dolblij dat jij het gaat doen, want jij bent de enige die hiervoor geschikt is.

Alle kinderdromen ten spijt werkt het nog steeds niet zo. Maar dat betekent nog niet dat je niet een heel klein beetje mag vasthouden aan de kleine idealen van vroeger. Of grote. Stiekem. Van binnen. Elke dag een beetje. Totdat er iets uitkomt dat wel voor de grote wereld geschikt is.

En tot die tijd is er altijd nog de blijdschap van de kleine mens hier in huis. Die middenin de ochtendspits ineens stokstijf stilstaat en roept: “Whoa, mam! Dat betekent dat je dus voortaan ALTIJD koekjes kunt bakken!” Precies. In alle soorten en maten!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.