Hoe doen ze dat toch?

Ik heb de afgelopen dagen een nieuwe, niet aflatende bewondering ontwikkeld voor alleenstaande ouders. Piet is nog niet eens een week weg, en ik betrap me nu al op allerlei watjesgedachten, zoals bijvoorbeeld: zo blij dat ik niet óók nog werk, dat zou ik nooit overleefd hebben! Het voelt enorm slap om het te moeten toegeven. Maar als de normaal zo geoliede machine, met die precies afgebakende verdeling van taken, opeens nog maar uit één helft bestaat, dan lijkt het na een dag of drie wel of er een bom is ontploft.

Had ik eerst nog heel optimistisch het idee dat met zijn drieën op 1 kamer slapen ontzettend gezellig zou zijn, na een nacht of drie was die illusie over. “En nu godverdomme terug naar jullie kamers!” hoorde ik mezelf brullen om 11 uur ’s avonds, toen er nog steeds volop geklierd werd. Voor de kracht om eigenhandig matrassen te versjouwen van de ene kamer naar de andere en terug naar zolder hoefde ik geen moeite te doen; ik slingerde ze vooruit in een explosie van woede en schopte tegelijkertijd met één teen het kroost terug waar het hoorde. I am woman, hear me roar. Wederom sorry, buren.

Ik begrijp nu meteen ook hoe ouders van echte pubers zich moeten voelen ’s avonds. Potverdorie niet eens meer tijd over om te gamen als je tot minstens 22:00 uur met die real life monsters bezig moet zijn! Maaaaaaaam, ik heb hoooofdpijn. Maaaaaaam, het gaat eeeeeeecht nieeeet, slapen met mijn beugellll. Maaaaaam, Olivier laat schetennnn.

Hoezo doen ze dat allemaal niet als mijn wederhelft thuis is? Of zit ik dan gewoon met mijn koptelefoon op en hoor ik het allemaal niet? Nee, dat is belachelijk. Dat kan het niet zijn. Dan had hij dat wel tegen me gezegd, toch? Nog vier dagen. Dan zal ik het weten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.