Hallo? Hoort u mij?

Ik blijf het toch best ingewikkeld vinden, zo’n hond. Als je maar duidelijk en consequent ben, dan gaat het bijna vanzelf, toch, zo’n beessie opvoeden? Ja. Nee. Dat verwachtingspatroon kun je net zo goed meteen loslaten. Een hond opvoeden is gewoon kei- en keihard werken.

Met resultaat, dat wel. Zo is ons zwarte monster, echt waar, sinds een paar dagen zindelijk. Als hij aan de tuindeur krabbelt en een piep laat horen, dan moet hij! Dat we dan vervolgens door de voordeur naar buiten gaan, die link heeft hij nog niet gelegd, maar mij hoor je niet klagen. Hij was in eerste instantie namelijk stiekem tuinzindelijk geworden – zo van: natuurlijk mag jij met mij buiten de poort gaan wandelen, maar ik doe toch lekker niks. Dat doe ik namelijk pas als ik weer veilig terug ben op eigen terrein, lekker tussen de tijm en de rozemarijn. Zo fijn als je dan aan het koken bent en er verse kruiden in je gerecht moeten. Eh… toch maar niet. Dat hebben we hem dus maar weer heel snel afgeleerd. Optillen en húp naar de aangewezen plek naast het huis, 100 keer per dag. Het is even afzien, maar… dan heb je ook wat.

Zit – kan hij ook al best redelijk. Op zijn naam reageren en naar me toe komen als ik hem roep – ehhh. Soms. Ik heb van die boeken over puppies opvoeden en de dingen die je ze dan toch zo snel mogelijk moet leren. Daar staan dan van die foto’s in van honden die heel netjes zitten en op commando naar je toe lopen en hun neus tegen je hand duwen. Of hun kop door het halsbandje steken. Als je maar rustig en consequent doet, dan gaat dat vanzelf. Echt waar. Je merkt het niet eens, want een hond leert spelenderwijs en razendsnel. Dat zo’n puppy alle kanten op friemelt, bij het ruiken van het voertje gewoon lekker tegen je op springt en doodleuk als een malloot gaat staan blaffen wanneer het click-en-voertje uitblijft vanwege niet uitvoeren van de oefening, dat lees je nergens. Geduld… geduld… geduld… AU! Niet bijten, ja! Klaar!

Verder is en blijft hij natuurlijk ook gewoon echt heel leuk. En vertederend. En gezellig. Met schattige oortjes. Een krulstaartje. En hij ruikt lekker. Als hij nou ook nog even normaal zou eten (lees: meer dan die drie brokjes per keer die hij nu neemt – hoe hij tóch die 500 gram per week aankomt is mij een raadsel) en niet zo in Nynke zou happen (de hele dag regenlaarsjes aan in huis werkt wel, maar is niet ideaal), dan zouden we alweer een stapje verder zijn op de weg naar succesvol hondenbezit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.