Druil

Ah. Wát een weer! Lekker! Met bakken!

Gisteren me volledig op het herinrichten van het konijnengebied gestort, want zonnetje en de onstuitbare drang om iets te DOEN. Sinds ze terug waren van de vakantieopvang werd er alleen maar gevochten, dus ik heb ze maar weer gesplitst in twee koppels en twee van elkaar gescheiden domeinen gemaakt. Zo jammer, want ze waren zo leuk met zijn viertjes! Allemaal de schuld van het kleinste pluizige witje. Aggressief dier. Het lijkt een schatje, maar niets is minder waar. Wat zeggen ze ook alweer altijd… alles van waarde is weerloos. Nou. Deze is zeker weerloos, maar zo waardevol vind ik hem op dit moment niet. Grmph.

Nu is er weer rust in de tent. Bijkomend voordeel is dat:

a) de tuindeur weer open kan zonder dat er een konijn op de mat komt piesen

b) het bijlmerbajeshekwerk rond de kruidentuin afgebroken kan worden (zodat we bij de bramen kunnen!). Daarvoor moet wel eerst weer even de zon gaan schijnen.

c) de konijnen ineens een stuk hondbestendiger zijn geworden. Weer een stap dichterbij!

\o/

Aangezien er vandaag dus geen zon was, zat ik alleen maar op Pinterest. Waar ik kotsziek werd van alle strakke gestylde loungeset-tuinen met zwarte bakken en hermetisch aangelegde tegelpartijen met af en toe een strategische buxus die ik almaar voorgeschoteld bleef krijgen (WAAROM?!), dus toen ging ik zoeken op ‘natuurlijke tuinen’. Nu wil ik dus kronkelende paadjes met digitalis erlangs, en pergola’s, en romantische zitjes, en… kut. Dat is waar ook. De halve tuin bestaat uit konijnendomein. Schijtbeesten.

Ennnnn toen kwam ik als vanzelf bij de romantische jurken en vesten met veterlaarzen en kant uit, waarna ik voor 500 euro rommel heb besteld bij verschillende online winkels. Minstens de helft ervan stuur ik weer terug, want ik weet even niet welke maat ik op het moment heb dus er moest van alles twee, maar toch.

Zouden ze het hier in het dorp heel raar vinden als ik voortaan alleen nog maar jurken met leggings droeg? In plaats van de eeuwige spijkerbroek die – geef maar toe – eigenlijk altijd vervelend zit te duwen op bepaalde plekken? Moet ik me daar druk om maken? Nee. Doe ik dat toch? Daar geef ik geen antwoord op. Het is een leerproces. Zoals je op vakantie ook geen gel in je haren doet en het je geen biet kan schelen dat je een joggingbroek met een jurk erover aan hebt en daar dan je bergschoenen onder. En als je dan weer thuis bent, dan lukt dat niet meer.

Dat moet anders. Mijn nieuwe motto: let it go. Dat hoort bij 40+. En zolang ik mijn haren nog niet lekker kort en hennarood maak en gewoon nog mijn lenzen blijf dragen en mijn oksels blijf scheren, mag dat best.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.