Dans met mij

Ik was vorige week bij de crematie van een collega. Haar partner vertelde over de avond voor haar dood. Dat hij haar niet, zoals gewoonlijk, nog een nachtkus had gegeven, want ze sliep al zo lekker. De volgende ochtend stonden er twee agenten voor zijn deur.

Het was een frisse, zonnige dag, daar bij het crematorium. Het waaide. Op de achtergrond, door de grote ramen van de zaal, zag ik een reiger heen en weer vliegen met takjes in zijn bek, druk bezig met zijn nest, zijn pootjes dun en onhandig in de hoge boom.

De zus van mijn collega vertelde over hun jeugd, die moeilijk was geweest. Over het contact dat gedurende een korte tijd goed was geweest, maar daarna verloren was gegaan. Ze las een verhaal voor van de tor en de kever, die elkaar steeds bozere brieven schreven en die steeds verder van elkaar verwijderd raakten. En toen, nadat ze eigenlijk alweer was gaan zitten, kwam ze terug, om het portret van mijn collega van de kist te pakken en ermee te dansen op de muziek die was gestart.

Er ging een schokgolf van ongeloof door de zaal. Van gêne. Plaatsvervangende schaamte, bijna.

Voor mij was het het mooiste wat ze had kunnen doen. Het was de ultieme uiting van onmacht, van verdriet, van proberen vast te houden wat er ooit was geweest, maar wat verloren was gegaan. En tegelijkertijd was het een eerbetoon, een lak hebben aan conventies. Precies dat wat ook mijn collega had getekend. Wanhoop, warmte en rebelsheid ineen.

Mijn tijd is hopelijk nog heel ver weg, maar als het zover is, dan hoop ik dat er ook iemand met mij danst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.