Wat doet een Meik?

Het afgelopen jaar heb ik gegamed. Gelezen. Getuinierd. Schoongemaakt. Gesport. Gebakken. Stukjes geschreven. Gehaakt. Gebreid. Konijnen geknuffeld. Gewandeld. Gefotografeerd. Opgeruimd. Kinderen begeleid. En hondjes gemaakt. Heel. Veel. Hondjes.

Dat was fijn, maar nu ga ik jullie hulp inroepen. Een soort joker inzetten, maar dan anders (want ik heb een tyfushekel aan spelletjes. En programma’s. En tv in het algemeen, eigenlijk).

Als jullie aan mij denken, wat zien jullie mij dan doen? Behalve dus lezen, gamen, breien, konijnen knuffelen, hondjes maken, etc. – want dat kan ik heel goed zelf al.

Concentratie! Neem een Meik in gedachten. Waar zou die nou op haar plek zijn? Wat voor werk zou ze doen?

Vrije associatie, het hoeft niet realistisch te zijn, dat komt later wel. Maar zelf weet ik het even niet meer, en ik wil graag weer iets gaan DOEN.

En dan bedoel ik dus niet 4 dagen per week me helemaal over de kop werken op een kantoor, met onhaalbare deadlines en op gezette tijden een of andere vage training om aan mezelf en het team te werken. Been there, done that, got the *kuch* time out.

Wie biedt?

 

Hondjes van Meik

Nog maar een hond dan

Precies een jaar geleden stopte ik met mijn baan. Het was op, er was geen toekomst meer, geen energie, en ik werd elke dag een beetje ongelukkiger.

Ik heb er nog geen moment spijt van gehad.

Heb ik heel veel vooruitgang geboekt in het afgelopen jaar? Mwah. Heb ik dips gehad? Ja, zeker. Weet ik nu precies wat ik wil? Nee, nog lang niet. Zijn er kleine plannetjes? Ja, dat wel.

Hopelijk kan ik binnenkort de moed vatten om er ook echt iets mee te gaan doen.

In de tussentijd heb ik maar weer eens een hond gekleid. 

Koekjes

Donderdagochtend, 08:45 uur. Normaal… normaal zou ik nu met Piet in de auto zitten en bijna op mijn werk zijn. Maar normaal is het niet vandaag, want het werk is er niet meer – voor mij dan. “Hoe voelt dat nou?” is een veelgehoorde vraag. Poeh, ik moet daar even over nadenken.

Van binnen jubel ik heel, heel erg hard. Van buiten, voor de buitenwereld? Voor hoe het hoort en wat je wel en niet doet? Dat gaat nog wel even duren. Voor ik kan toegeven dat ja, dit een gerechtvaardigd besluit was. Voor mij. En dat dat mag. Dat ik me niet hoef te verdedigen. Dat ik mijn eigen weg uitstippel. Dat ik mijn eigen keuzes maak. En dat het eng is, want er is geen zekerheid. Er is niemand die zegt: hier, Meik, hier is een nieuwe baan voor je, en het is alles wat je altijd maar wilde doen in één handzaam pakketje. En we zijn dolblij dat jij het gaat doen, want jij bent de enige die hiervoor geschikt is.

Alle kinderdromen ten spijt werkt het nog steeds niet zo. Maar dat betekent nog niet dat je niet een heel klein beetje mag vasthouden aan de kleine idealen van vroeger. Of grote. Stiekem. Van binnen. Elke dag een beetje. Totdat er iets uitkomt dat wel voor de grote wereld geschikt is.

En tot die tijd is er altijd nog de blijdschap van de kleine mens hier in huis. Die middenin de ochtendspits ineens stokstijf stilstaat en roept: “Whoa, mam! Dat betekent dat je dus voortaan ALTIJD koekjes kunt bakken!” Precies. In alle soorten en maten!

Stop

En dan… komt de dag dat je besluit te stoppen met je werk.

Die dag kwam voor mij al een hele tijd geleden – stiekem, diep in mijn hart, wist ik het al heel lang. Maar ja, de ratio doet ook mee – vast inkomen, vaste baan, pensioenopbouw, je bent gék als je in deze tijd zo maar je baan opzegt… Allemaal waar. Daartegenover staat het gevoel. De lol in het werk. De voldoening. En dat is er niet meer. Ik heb vanaf 2001 met veel plezier voor Harlequin en later HarperCollins gewerkt, maar het is op. Ik moet weg, ik moet verder, als ik blijf, kom ik niet vooruit.

Ik heb zoveel gewikt en gewogen dat mijn weegschaal op tilt sloeg. En uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. En ja, misschien is dit wel het bekende meisjes-van-40-en-verder-gevoel, het onvermijdelijke maar-wat-doe-ik-nu-helemaal, wat-wil-ik-nu-helemaal-dilemma. Misschien ben ik wel gewoon een wandelend cliché nu. Betekent in ieder geval dat ik niet alleen ben.

Wat nu? Geen idee nog. Schrijven, dat in ieder geval. Redactieklussen, misschien. Onderwijs? Zeg nooit nooit. Ik ga er heel hard over nadenken. Diep ademhalen en een nieuwe start maken (nee, we hebben het dus niet over een “nieuwe uitdaging”), kijken wat er verder nog is. Zijn we toch weer terug bij het koolmeesje dat de wijde horizon tegemoet vliegt!

Zo. Dat was mijn bommetje voor vandaag. Vanaf 1 juni (of misschien ook wel vanaf 1 juli, of 1 augustus, of 1 september) ben ik geheel beschikbaar voor wat dan ook. Ik sta (bijna) overal voor open. Dus zie je iets waarvan je denkt: dat is echt iets voor Meik, laat het me gerust weten! Hebben jullie er ook meteen een nieuwe uitdaging bij. 

Linked In

Nieuwe hobby: op LinkedIn kijken bij ‘Mensen die je misschien kent’ en dan proberen te voorspellen wie de gemeenschappelijke connecties zijn. Werkt echt nooit.

Sowieso vind ik dat hele LinkedIn best ondoorzichtig. Ik begrijp de toegevoegde waarde, heus! Maar ik ben in het echte leven al niet zo van het netwerken, dus eh. Echt heeeeeel gemakkelijk gaat het niet. Om serieus genomen te worden schijn je toch wel minstens 200 connecties te moeten hebben. Ik heb er geloof ik met heel veel pijn en moeite zo’n 99 bij elkaar gesprokkeld nu. En dan heb ik echt de meest verre vrienden ook al gevraagd (nee, ik ga niet zeggen wie ik als een verre vriend beschouw en wie niet.).

Ik staar trouwens echt soms met open mond naar de foto’s die sommige mensen als profielfoto gebruiken. Dat is al een hobby op zich!

Heb ik nu echt al twee keer het woord hobby gekoppeld aan het woord LinkedIn? Dat is wel heel erg sneu. Tijd om weer even te gaan gamen.

P.S. Wil je mijn vriend zijn (ver of anderszins, dat laten we voor het gemak gewoon even in het midden)? Ik ben hier!

https://nl.linkedin.com/in/meike-herpers-5a39688

Laten we linken! (*kuch*)