Stofzuigen

Het probleem met meteen ‘s ochtends sporten is dat je denkt dat je voor de rest van de dag klaar bent.

Waar is die Pling! Alle klussen zijn gedaan-knop wanneer je hem nodig hebt?

Moet ik dan toch maar een voorbeeld nemen aan mijn buurvrouw, die elke dag het hele huis stofzuigt (ik hoor dat) en anders met het gele doekje alle tuinmeubels én de uitschuifarmen van de zonwering sopt? Om daarna alle blaadjes die het waagden heur tuin in te dwarrelen te verwijderen?

Nee toch… zo ver gaan we het niet laten komen.

Eerst maar eens de konijnen aaien. Het feit dat ze vreselijk in de rui zijn en ik er daarna zelf als een konijn uitzie gewoon negeren. Dan misschien maar weer eens een hondje kleien – de zittende variant voelt zich eenzaam. En gamen! Moet ook nog. Stukje lezen in het 700+ pagina’s-boek dat de meeste tijd dodelijk saai is maar dat ik nu eenmaal heb gekocht dus dan moet het gelezen ook. Me ergeren aan die ontzettend vreselijk tyfus-irritante man van Stingray Music met zijn All Good Vibes-reclameriedeltje en zijn Nederlandse kloteaccent.

Oké. Ik ga wel stofzuigen.

Insanity

Kriebels

Blijkbaar… heb ik last van vakantiekriebels. Want ineens moesten er voor heel veel geld 6 zomerse singlets worden gekocht. Waarvan 3 van slub jersey – eh, wat? Joh, ik vind het best, als het maar a) niet zweet en b) niet aan alle *ahem* oneffenheden van mijn lijft blijft plakken. Ook blijk ik ineens een nogal sterke voorkeur voor de kleur teal green te hebben, en blauw. Hoezo? Ik was toch een herfsttype? Waar komt deze deviatie ineens vandaan?

Ik vertrouw het niet helemaal. Eerst zeg ik mijn baan op, nu dit. What’s next? Voor je het weet heb ik een vakantie naar een slangenparadijs in de jungle geboekt. Als ik dat doe, dan waarschuwen jullie me toch wel, hè? Geen drank meer, vastbinden, opsluiten, koud water dompelen, regressietherapie met klankschalen, allemaal geoorloofd.

Maar voor het zover is moet ik eerst als de sodeju gaan zorgen dat die singlets een beetje soepel langs het lijf gaan vallen. Want als je dus niets meer doet (behalve gamen) en wel alles eet en drinkt (vooral drinkt. Ja, oké, en ook eet) wat los en vast zit, dan kom je echt gewoon keihard 4,5 kilo aan.

En op de een of andere manier gebeurt dat bij mij niet in de winter (zoals bij andere menschen en dieren, die dan een natuurlijk vetlaagje kweken), nee, bij mij gebeurt het steevast in de lente. Elk-jaar-weer. Laten we eens een bikini gaan passen want het wordt mooi weer NEE AHHHHHHHH. En dan ook binnen een week of 3, hè. Tijden heel stabiel lekker 66, en dan ineens: FLOP.

Dan kan ik mezelf nog een week of twee voorhouden dat het echt niets uitmaakt zolang ik nog maar beneden de 70 blijf, en dat 69,9 heus een heel respectabel goed gezond gewicht is en… Shit. Hoiii, gespierde bruine meneer. Ken je me nog? Ja, het is even geleden. Nee, ik snap dat je dat allemaal niet bijhoudt. En dat je in de laptop zit, ja, dat communiceert niet zo. Jezus man. Gun mij nou verdomme die persoonlijke touch even!

Weet je wat? Ik ga wel eerst even de lokale economie steunen. Mango en Citroen-Marmer, in een bekertje graag. En een hoorntje Smurfen en Aardbei voor het excuuskind. Buon appetito.

Onderbroek

“Ik ben vanochtend uit mijn onderbroek gescheurd,” verkondigde Piet vanuit het niets. Waar deze ontboezeming ineens vandaan kwam, ik weet het niet, maar hij had wel een zeer gewenst bijeffect: Ol en Nyn stopten abrupt met hun eeuwige gevecht om wiens ledemaat zich op welk gedeelte van de achterbank mocht bevinden, om hem toch minstens 5 seconden lang met open mond aan te staren. Daarna hingen we allemaal zéker 2 minuten hinnikend van het lachen elk tegen onze eigen autodeur aan. Met uitzondering van Piet, natuurlijk, die moest rijden, en die was zich sowieso nergens van bewust, want die zegt wel vaker zo maar dingen. Meestal tot mijn grote ergernis – al die loze gedachten, die kun je toch wel gewoon binnen houden? Maar deze mocht blijven.

Het zette me aan het denken, dat beeld. Zou dat nou bij veel mensen gebeuren, dat ze uit hun onderbroek scheuren? Is dat misschien waar die rare trend van gojibessen en cacaonibs vandaan komt? Shit, dat is nu al de vijfde keer deze week dat ik uit mijn onderbroek scheur. Er moet iets drastisch veranderen! En dan volledig doorslaan naar de andere kant en alleen nog maar tarwegras met kokosolie eten. Zodat je voortaan óók met je hemdje omhoog voor de spiegel staand een selfie van je strakke abs kunt maken voor op Instagram, net als alle andere kekke blonde meisjes van pak hem beet 23. En dan vooral niet vergeten elke dag je ontbijt van drie keer organisch geslingerde rechtsdraaiende extra magere kwark met gezeefde bijenpollen en speltgranola op de foto te zetten met de hashtag #goedbezig erbij.

Kijk. Ik sport ook. Ik eet zelfs havermout ’s ochtends, ik maak smoothies met sojamelk, en een mug cake op zijn tijd kan ik heus waarderen. Er gaat zelfs wel eens een foto online van mijn nieuwe sporthemdje. Maar die hele Kiek uut voor de gluut-beweging? Nee, dank u. Als ik keihard heb gesport, is er niks fijners dan lekker in mijn eigen comfi stoel zitten met een Belgisch biertje en een bitterbal of zes. Gezellig, samen met Piet en mijn bijna-maar-net-niet-helemaal zichtbare abs. #bourgondischbezig

Geen paniek, overigens. Hij was gewoon met zijn teen in een gaatje blijven hangen.

Zaterdagochtend

Ahhhh, zo’n lange zaterdagochtend zonder iets. Ik ben extra vroeg opgestaan (voor zover je bij mij van opstaan kunt spreken in mijn huidige toestand) om er eens goed van te kunnen genieten. Lieve langs-de-lijn-ouders, ik ben zó blij dat die van mij niet op hockey zitten. Of op voetbal. Basketball. Softball. Of wat voor andere teamsport dan ook. “Maar het is zo góed voor ze om in teamverband dingen te doen!” “Maar ze leren er zo goed van samenwerken!” “Maar elk kind moet toch een teamsport doen – dat hoort bij de opvoeding!”

Sorry, nee. Let’s face it. Alle kindertjes zijn prinsjes en prinsesjes, en die moeten dan ineens verplicht allemaal samenwerken? En dan bij voorkeur om 8 uur ‘s ochtends in het weekend, want door de week is het sowieso al hollen van training naar clubje. Time management, noemen ze dat. Vragen om problemen, noem ik het. Geen wonder dat al die ouders zo staan te brullen langs de lijn. Toe dan, schatje, doe leuk samen – geef hem een DREUN, Janique!

Nope. Ik ben tegen. We bewegen ons al vaak genoeg in kuddes voort. Lang leve het het individu! Hulde aan de einzelgänger! Uiteindelijk is er niemand die precies weet wie je bent – dat weet alleen jijzelf, in je eentje. Laten we dát eens trainen. Lekker navelstaren, elke zaterdagochtend, verplicht. En als het dan echt moet, dan bespreken we op zondagochtend wat we allemaal geleerd hebben. Fijn samen, bij een kopje koffie. Heerlijk. Voel de liefde. Of niet.

Ik ga weer even liggen.