Roedelmethode 10

Zo’n week of 6 zijn we nu bezig. Op advies van Arjen onze uitlaatrondjes nog korter gemaakt. Momo moet zijn energie niet in ‘het lopen’ steken, maar in zijn relatie met ons.

Ik zie af en toe voorzichtige vooruitgang, maar ik probeer er niet teveel waarde aan te hechten. Snel zal het allemaal niet gaan. We hebben zo’n 14 maanden aan stress weg te werken…

Merk wel dat Momo me vaker opzoekt. Regelmatig komt hij tegen me aan liggen op de bank. En, ook een groot verschil met eerst: wanneer hij nu hyper en happerig is, en ik hem vraag om bij me te komen zitten, doet hij dat niet alleen, ik kan hem ook nog eens met aaien tot rust brengen. Dat is echt voor het eerst sinds hij bij ons is. Ik heb dat altijd geprobeerd, maar het lukte nooit. Tot nu! Dus ergens dring ik nu wel door tot de botte hersentjes. 😉

Honden buiten blijven nog steeds De Vijand. Dat gedeelte gaat aan bod komen als we begin mei weer in Vijlen zijn, tijdens een workshop met andere honden erbij die Moom en ik gaan volgen. Normaal een driedaagse cursus, maar omdat ik de andere twee dagen niet kan, mag ik bij hoge uitzondering 1 dag meedoen, omdat het zo goed is voor Momo. Ik ben benieuwd! Twee dagen daarvoor hebben we dan alweer een dag individuele begeleiding gehad, waarbij er hopelijk wel wat vooruitgang te zien is voor de experts. Of, zoals Arjen het zei: “Eens kijken waar Momo de puzzelstukjes van de Roedelmethode heeft neergelegd.” 🙂

Roedelmethode 9

Moeilijk. Dat vind ik het. We zijn nu ruim een maand aan het roedelen. Ik wéét dat het tijd nodig heeft. Rome is ook niet in een dag gebouwd. Ik WEET dat. En toch slaat de wanhoop toe. Want Momo blijft zo lastig. Hij valt erger dan ooit uit naar honden op straat. Hij laat zich vaak niet ontspannen aaien.

Ik stuur mails richting Vijlen. Ik bel met Arjen. Ik word gerustgesteld. Het hoort zo. Hij is aan het checken, er is een proces bezig. Hij zal echt niet van de ene op de andere dag veranderen, maar er is iets gaande en dat is GOED.

De ene dag ben ik daarmee geholpen. De volgende dag zakt de moed me weer in de schoenen. Vier honden tijdens ons korte uitlaatrondje zojuist. Vier keer een grommende kluwen hond aan mijn lijn. Zie maar eens ontspannen en zelfverzekerd te blijven dan. Zie maar eens niet te reageren. Ik ben een mens, geen machine. Ik voel dingen die ik niet zo maar kan uitschakelen.

Ik geef niet op. Echt niet. Ik heb hiervoor gekozen en ik GA het tot een goed einde brengen. Maar ik baal er wel stevig van.

Roedelmethode 8

Momo verzet zich tegen het aaien. Oortjes, bovenop het kopje en de neus vindt hij nog wel best, maar zodra ik bij de zijkanten en de onderkant van de bek ben aanbeland, gaat hij zich ermee bemoeien. Dat is prima Moom, maar je jaagt mij er niet mee weg. 😛

Hij gaat steeds beter en sneller zitten als ik dat van hem vraag. Ons ritueel in het halletje bij weggaan en vooral bij terugkomst is bijna geperfectioneerd. Hij weet wat er van hem wordt verwacht; het ritueel is duidelijk. Dat is mooi om te zien.

Zojuist tijdens onze wandeling ook een stapje vooruit: we kwamen ‘de man met de 3 hondjes’ tegen. Die loopt altijd op dezelfde tijd op hetzelfde stukje, dus ik had er al een beetje rekening mee gehouden. Voor het eerst ging Momo niet naar ze grommen en blaffen maar kon ik hem redelijk netjes naast me houden. Wat een opluchting! Als beloning mocht hij het laatste stuk naar huis aan de langere HFB. Vond hij heerlijk! En hij bleef nog steeds bij me in de buurt.

Kijk, zo’n wandelingetje wil je er vaker bij hebben. Hopelijk gaat dat ook gebeuren. Ik mag niet meer juichen van mezelf – vaak als er iets een keertje goed is gegaan, krijgen we daarna weer een dramatisch dieptepunt. Ik kijk nu al uit naar vanmiddag. 😉

Vrijheid?

Ik vind dit zo’n mooi bericht. Het verwoordt echt precies waar nou het probleem zit in je hond te vroeg al die vrijheid geven. Je hond maar laten bepalen waar jullie heen gaan. Wat als die hond dat helemaal nog niet aan kan? Ik zou willen dat meer mensen in hondenland daar eens bij stil zouden staan. Wat krijg je als je een toch al snel overprikkeld beestje al die vrijheid geeft? Ik weet het inmiddels: dan krijg je een hond die denkt dat hij dan in godsnaam alles maar in de gaten moet houden en regelen voor zijn baasjes, want zij doen het niet.

Dit is er eentje in de categorie ‘had ik maar’. Had ik me maar niet laten leiden door de salonfähige vrijheid-blijheid-stop-er-een-koekje-in-en-laat-het-hem-zelf-regelen-beweging. Was ik maar eerder in aanraking gekomen met het tegengeluid van De Roedelmethode en De Fluisterende Hond. Dan had ik nu niet van voren af aan hoeven te beginnen met mijn ontspoorde hond van 17 maanden.

Roedelmethode 7

Even gestopt met elke dag een verslag; vond niet dat er echt veel nieuws te melden was. We hobbelen samen voort; soms gaat het goed, soms gaat het minder.

Korte samenvatting: Momo blijft erg wisselvallig. De ene keer is het een drama buiten, de volgende keer is hij zo mak als een lammetje. Waar het aan ligt? Wij weten het niet.

Binnen idem. Soms laat hij zich zó naar zijn plaats dirigeren, soms is hij echt rebels en zie je hem bijna denken: ga jij lekker zelf in die plaats zitten, ik doe het niet! Hij probeert ook vaker van zich af te happen, en dingen van hem afpakken is echt not done – dan weet je ZEKER dat je een knauw krijgt. Heb nu maar de filosofie: is het gevaarlijk? Wil ik het nog hebben? Nee? Dan loop ik weg. Ja? Dan blijf ik voor hem staan net zo lang tot hij het zelf loslaat.

Ik vind het best lastig hier mee om te gaan. Is dit het welbekende testen van de grenzen? Het checken of de baas echt weet wat ze doet? Of speelt er iets anders?

Stug volhouden maar. Ik weet dat hij het kan; dat hebben we in Vijlen en de dagen vlak erna gezien.

We gaan de 3e week van ons Roedelmethode-programma in. Ik mag echt gaan aaien nu. Rechteroortje, linkeroortje, bovenop het kopje, oogje, oogje, neus, zijkanten van de bek, borst, rechtervoorpootje, linkervoorpootje. 🙂

Roedelmethode 6

Ochtendwandeling oké; zelfs weer eens gepoept.

Rust is wedergekeerd. Begint te leren dat piepen en opdringerig doen niet betekent dat we ook stante pede gaan wandelen. Gaat dan rustig liggen wachten en soms zelfs weer gewoon slapen. Tot ik 1 teen beweeg, natuurlijk. Dat dan weer wel.

Late ochtendwandeling ging best prima. Af en toe wat trek-stukjes, maar ook vaak stukken met slappe lijn. Geen geblaf tegen auto’s. Wel tegen een passerende fietser met hond aan de lijn. Kat moest ook overdreven op gereageerd worden. Aanstellert. 😛

Rond 12 uur de bench in geknikkerd. Begint nu wakker te worden (14:50). Ik ga maar eens even rustig thee zetten. 😛

Net terug van het middagrondje. Zo lekker gewandeld! Momo lette op, zat wanneer ik dat wilde, liet zich gewillig meevoeren… Zo willen we het hebben!

Avondrondje: vrij veel trekken. Bij het zien van een hond een stukje verderop heb ik hem even laten zitten. Even later nog eens bij hond nummer 2. Deed hij héél braaf en rustig! Beetje kijken met gespitste oortjes en verder niets. Weer rustig verder gelopen nadat ze uit zicht waren.

Zojuist (ik was even naar buiten geweest om de konijnen wat hooi te geven) een conflict om mijn sloffen met hem gehad. Hij had ze gestolen en deed enorm bezitterig, met snauwen en snappen. Vond het best spannend, maar ik heb niet toegegeven. Ook niet afgepakt, maar gewoon stevig blijven staan en tegen hem gepraat, laten merken in toon en houding dat dit toch echt niet de bedoeling was. Gewacht tot de wilde blik weg was en toen een voor een heel langzaam mijn sloffen weer aangedaan. Pfoe. Blijf dit soort dingen erg lastig vinden. Ik vertrouw hem op dat soort momenten echt voor geen cent – en hij mij ook niet. Hoop dat we ooit zo ver komen dat het niet meer op deze manier hoeft!

Roedelmethode 5

Beetje rommelige dag gisteren. Jarig kind, ouders op bezoek… Het bracht wat veel onrust bij Momo. Zelfs aan de HFB vond hij het moeilijk om rustig te begroeten. Ik heb dus mijn conclusie getrokken en hem vrij vaak doorgeschoven naar de bench. Sorry jongen. Voor je eigen bestwil en jouw en mijn rust!

Niet zoveel te melden verder. De lange ochtendwandeling was onrustig, de korte middagwandeling zoals gewoonlijk prima. Ik zit er bijna over te denken om de lange ochtendwandeling af te schaffen en in plaats daarvan een korter rondje te maken. Hoewel ‘lang’ hier al erg relatief is; vroeger (voor het Roedelen) gingen we vaak veel verder. Hmm.

Avondwandeling: volgens mij oké. Ik was niet mee. 😛

De nacht was rustig; niets gehoord.

Ogen afdekken, pootjes optillen en laten zweven: prima. Neusje naar beneden brengen: nope.

Roedelmethode 4

Verslag van 26 februari.

Prachtig rustige vroege ochtendwandeling, aldus Pieter. De meeste tijd netjes naast gelopen, 1x gegromd naar een motor die wel héél dicht langs hem reed. Terecht. Zou ik ook doen. Wel wat onrust bij het zien van een van de Berner Sennen in de verte. Rotbeesten. 😛

Mijn eind-van-de-ochtendronde verliep ook best oké. Veel getrek, dat wel, maar ik ben heel streng geweest. Gewoon doorlopen. Zelf genieten van het mooie weer. Na een tijdje leek Momo dat ook door te hebben. Minder trekken, meer aandacht voor mij. En toen ik hem tegen het einde van de wandeling zoals gewoonlijk bij een stoeprand liet zitten, keek hij naar me op en kreeg ik een enorme kwispel. Echt contact! <3

Het valt me wel op dat hij meestal pas aan het eind van de wandeling, als we al bijna thuis zijn, echt ontspant. Omdat hij weet dat we dan bijna veilig zijn? En dat zijn taak als beschermer er dan op zit? Dit is giswerk, hoor. Maar ik denk dat hij nog steeds niets aan het toeval over laat – wil nog steeds de controle houden. We maken héle kleine stapjes.

Mooi is ook dat ik hem steeds beter begin te snappen. Zoals zojuist. We waren net terug van onze wandeling, hij scharrelde een beetje door de kamer. Even lekker hier in de zon, even lekker daar uit de zon, even lekker onder de tafel. Kortom: kon zoals gewoonlijk niet helemaal zijn rust vinden.

Dus ik roep hem bij me. Sta zo’n meter of 2 van hem af op het vloerkleed, hij staat in een wat aparte houding half onder een van onze eetkamerstoelen naar me te loeren. Op zo’n manier dat ik er niet bij kan in ieder geval! Slimmerik. Ik roep hem nog eens bij me. Hij denkt na. Ik wacht. En dan… komt hij onder de stoel vandaan, naar mij toe. Met een flinke kwispel. Hij blijft net buiten bereik, dat wel! Maar hij laat zich zo naar de bench sturen. Ik zag de opluchting bijna – jaaa, daar is mijn echte rust! En ja, dat is invullen vanuit de mens, haha. Maar het voelde geweldig. 😊 Hij slaapt nu lekker.

Ik heb echt geen idee meer tot wanneer hij sliep – vast ergens rond 14:30 of zo. 😛 We hadden een keurige middagwandeling inclusief knuffelen op een bankje.

Avondwandeling ging ook goed zei Pieter; ikzelf was er niet. Toen ik terugkwam was Moom heeeeeeel blij.

De nacht weer in de bench doorgebracht. Was stil.

Roedelmethode 3

Pfff. Moom was erg wisselvallig vandaag. Tijdens het vroege ochtendrondje was het een draak – trekken, niet luisteren, poepen ho maar.

Mijn eerste ronde met hem was ook niet echt om over naar huis te schrijven. Hij ging weliswaar redelijk vaak uit zichzelf zitten, maar daar was ook alles wel mee gezegd. Het enige wat hij verder wilde was zijn eigen ding doen. Nou, mooi niet! Van ontspannen wandelen was dan ook niet echt sprake. Met als ‘bekroning’ een grauw- en grompartij naar die ene hond die we tegenkwamen. Met bijbehorende meneer die naar mij keek alsof ik mijn hond mishandelde. Nope. Kan hij helemaal zelf.

Wel enorm lang geslapen tussen de middag, van ongeveer half 12 tot kwart over drie. Middagwandeling deed ik samen met Nynke (studiedag) en verliep prima! Weinig trekken, veel zitten. Samen op bankje met zijn drieën. Kneuterig gezellig.

Daarna nog even met Moom aan de HFB het plastic en de vuilnis weggebracht. Vond hij zo raar dat hij vergat te trekken, haha.

Avondrondje was mwah. Best veel trekken, matig zitten. 5/10. Nu weer uitgestrekt in de bench.

Ogen afdekken: goed. Neus stukje naar beneden brengen: nog steeds niet.

Roedelmethode 2

Lekker, net thuis na onze Roedelervaring en dan meteen een feestje! Hele woonkamer vol met vrienden. XD Wat te doen wat te doen met Moom…

Bench to the rescue! Lekker uitgelaten van tevoren, beetje rond laten scharrelen, en vlak voor de eerste gasten kwamen erin gedaan. Natuurlijk werd er geblaft, en gepiept, en geblaft. Kleedje naar beneden, nog steeds geblaf bij de bel. Tot… het ineens stil was. Hij heeft er gewoon echt een paar uur heel relaxed in liggen slapen! Zo fijn! Kon ik me in alle rust met de gasten bezighouden zonder dat ik de hele tijd achter die hond aan hoefde. En toen hij er eenmaal weer uit was, ging hij wel rondwandelen en iedereen even besnuffelen en bij tijd en wijle lastig vallen, maar ik kon hem er op aanspreken en dan stopte hij gewoon. Ook kwam hij regelmatig even contact maken met het moederschip. 😉

Het wordt nog wel eens wat met ons!

Wandelen gaat nog wisselend. Meestal beginnen we wat onstuimig, vooral als hij nog niet gepoept heeft. Ik probeer hem het commando ‘poepje doen’ bij te brengen nu, behoeft nog enige oefening. 😀 Plassen als ik dat wil, bij zorgvuldig door mij geselecteerde paaltjes, lantaarnpalen en struiken, gaat wel al erg goed.

Hij reageert nauwelijks meer op auto’s en fietsers, en ik kan hem heel erg makkelijk laten zitten als ze in de buurt komen. Merk ook dat ik nu mijn hand meestal maar een beetje in de richting van zijn achterhand hoef te doen en hij gaat al zitten. Ook bij het om- en afdoen van de HFB (Hands Free Belt, de speciale riem met zijlijn die bij de Roedelmethode wordt gebruikt) blijft hij steeds vaker rustig zitten als ik dat van hem vraag.

Als ik de dinsdag en woensdag in Vijlen meetel, zitten we nu op dag 6 van het Roedelprogramma. Ik vind dat we best al vooruit zijn gegaan! Maar… we gaan nog niet te vroeg juichen. 😛

Ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren als we een dezer dagen een andere (hopelijk aangelijnde!) hond tegenkomen. De twee ongeleide projectiel-Berner Sennen van hierachter (eentje sowieso altijd los, de andere rukt zich vanzelf los zodra als hij ons ziet) tel ik niet mee; daar valt niet tegenop te boksen. Dat is zo vriendelijk mogelijk glimlachen naar de baas (wordt steeds moeilijker, maar ze heeft ons al eens de huid vol gescholden om de een of andere reden die voor haar totaal duidelijk was en die ons totaal ontging) en vervolgens zo snel als maar kan Momo meenemen. Ugh.

Roedelmethode 1

We zijn weer terug van onze 2 dagen in het mooie Vijlen. Jongens. Wat een openbaring, die Roedelmethode. Het duizelt me nog steeds! Ik weet nu hoe mijn hondje echt kan zijn. En ook dat ik het niet mis had met mijn gevoel dat er ergens iets helemaal scheefgelopen is in onze verhouding, of met mijn vermoeden waardoor dat komt. Ik ga echt proberen daar een paar samenhangende blogs aan te wijden, maar ik heb eerst even tijd nodig om alles te ordenen in mijn hoofd. 🙂

In de tussentijd gewoon weer een dagboekje om onze vorderingen hier thuis bij te houden. Want dat is wel even andere koek! Arjen en Erica hadden me er al voor gewaarschuwd: houd er rekening mee dat Momo eenmaal thuis eerst weer in zijn oude patronen vervalt.

Nou, dat hebben we gemerkt! De aandacht die hij in Vijlen en ook later in Maastricht nog voor me had, de zachtheid en de samenwerking, het was hier vrijwel verdwenen. En dan was het nog dag 3 ook… Poehee! Hij liet HEEL duidelijk merken dat hij even niet gediend was van mijn aaioefeningen, en al helemaal niet van mijn poging iets van hem weg te nemen dat hij niet mocht hebben.

Gelukkig heb ik een lijntje naar Vijlen nu. 🙂 Na een geruststellend telefoongesprekje (ga nou niet te hard, doe alleen waar hij op dit moment aan toe is, houd je aan de opbouw zoals beschreven is in je programma) was de balans weer enigszins hersteld.

Het gaat echt wel even tijd kosten voordat alle patronen die we de afgelopen 16 maanden hebben ontwikkeld omgeturnd zijn. Voordat de positieve en negatieve hormonen van mijn mormel weer in verhouding zijn. Maar ik weet nu dat ik in de basis een heel zachtaardig, baasgericht hondje heb dat zeer goed geschoold is in de hondse communicatie. Dat geeft hoop. 🙂