Hondje

Oké dan. Ik ga het gewoon zeggen. Hardop.

Ik word gek van die hond.

Nou zit ik zelf niet bepaald lekker in mijn vel op het moment, en dat voelt dat dier heus ook wel. Maar ergens, jongens, ergens is er ook iets heel erg misgegaan in de communicatie. En het wordt er niet beter op. Want hoe meer het beest zich misdraagt, hoe eerder ik uit mijn slof schiet. Dat is nou niet bepaald bevorderlijk voor het onderlinge vertrouwen en de band tussen mens en dier.

Het helpt ook niet dat er op internet duizenden theorieën rondzwerven over hoe je je hond moet opvoeden. De populairste op dit moment is die van het positief belonen. Ik krijg er de kriebels van. Natuurlijk moet je je hond niet schoppen, en je hoeft hem ook geen elektrische schok te geven als hij iets verkeerd doet. Maar dat eeuwige belonen met snoepjes, sorry hoor. Ik ben geen voermachine, en bovendien: het. werkt. niet. bij. mijn. hond. Je denkt toch niet dat dat beest een snoepje komt halen als er daarachter iets is wat vele malen interessanter is?

En breek me de bek niet open over het wandelen aan de lange lijn en het de hond zelf de route laten bepalen, ook zoiets dat je schijnbaar écht moet doen om je hond gelukkig te maken. Daardoor heb ik nu een hyperalert beest dat niet alleen volledig wil bepalen waar we heen gaan en wanneer, maar dat ook constant de omgeving scant op zoek naar gevaar.

Dus bedankt hè, Monique Bladder en consorten!

De oplossing heb ik nog niet gevonden. Over een week of twee ga ik me onderdompelen in de Roedelmethode; twee dagen op locatie in Vijlen. Ik ben heel erg benieuwd of me dat eindelijk het begrip en het gereedschap brengt waar ik zo naar op zoek ben. In de tussentijd ga ik proberen hier een soort dagboekje bij te houden. Als ik het volhoud.

Echt niet

Zei ik nou dat hij zindelijk was? Hahahaha. Ja. Dat was dan een tijdelijke, 5-daagse bevlieging. Vandaag heeft het alweer 1x binnen geplast en 2x op de mat gepoept. Zo jammer. Het was ook wel een beetje ongeloofwaardig, hè. Welke hond is er nou zindelijk met 10 weken. Geen een!

Sowieso is hij vandaag om achter het behang te plakken. Ik ben van ongeveer 9-11 bezig geweest om hem onder zeil te krijgen. Met een lekkere Kong in de bench? Schreeuwen. Even kort wandelen (je weet nooit of er nog iets uit moet) en weer in de bench? Schreeuwen. Gestoord werd ik ervan! Uiteindelijk maar weer ouderwets ernaast gaan zitten tot hij sliep, en toen is hij ook ruim 2 uur onder zeil geweest. Om daarna weer lekker door te klieren. Leuk toch, een hond? Nou, soms even niet hoor.

Gelukkig ging onze ‘lange’ wandeling tussen de middag wel heel goed. Heel veel lekkere hondenworst en de clicker mee, en ik had een voorbeeldig hondje ineens. Click voor reageren op zijn naam, click voor naar me kijken, click voor zit en blijf, click voor hier, het ging echt allemaal heel goed. Dus er is echt nog wel hoop. Maar af en toe… af en toe wil ik hem aan zijn kleine krulstaartje de tuin in slingeren.

Tuigje

Deze zet ik hier even neer voor mezelf. Ik wil een tuigje gaan aanschaffen voor Momo, en als ik het hem op deze manier aangeleerd kan krijgen, dan zou dat fantastisch zijn! Niet dat die van mij OOIT zo rustig voor me staat als de braverd in dit filmpje… maar je weet het niet. Misschien valt het kwartje nog wel eens. 😉