Echt niet

Zei ik nou dat hij zindelijk was? Hahahaha. Ja. Dat was dan een tijdelijke, 5-daagse bevlieging. Vandaag heeft het alweer 1x binnen geplast en 2x op de mat gepoept. Zo jammer. Het was ook wel een beetje ongeloofwaardig, hè. Welke hond is er nou zindelijk met 10 weken. Geen een!

Sowieso is hij vandaag om achter het behang te plakken. Ik ben van ongeveer 9-11 bezig geweest om hem onder zeil te krijgen. Met een lekkere Kong in de bench? Schreeuwen. Even kort wandelen (je weet nooit of er nog iets uit moet) en weer in de bench? Schreeuwen. Gestoord werd ik ervan! Uiteindelijk maar weer ouderwets ernaast gaan zitten tot hij sliep, en toen is hij ook ruim 2 uur onder zeil geweest. Om daarna weer lekker door te klieren. Leuk toch, een hond? Nou, soms even niet hoor.

Gelukkig ging onze ‘lange’ wandeling tussen de middag wel heel goed. Heel veel lekkere hondenworst en de clicker mee, en ik had een voorbeeldig hondje ineens. Click voor reageren op zijn naam, click voor naar me kijken, click voor zit en blijf, click voor hier, het ging echt allemaal heel goed. Dus er is echt nog wel hoop. Maar af en toe… af en toe wil ik hem aan zijn kleine krulstaartje de tuin in slingeren.

Tegen

Sorry jongens. Ik ben vandaag gewoon even tegen alles.

Tegen mensen die ‘me hond’ zeggen. Afsluiten met ‘Joe!’ Of die ‘hi’ een prima aanhef vinden (Wat is er toch mis met hoi? Wat? Het is nota bene maar één letter meer! 1!). Die het over de ‘kids’ hebben. En ‘het gezinnetje’. Of die alle woorden los schrijven. Restaurant beleving. Bos wandeling. Keuken prins. Pleur op.

Ik ben ook tegen tot in de puntjes gestylde huizen die eruitzien alsof ze zo uit een woonmagazine komen. Kom op mensen. Leef! Of huizen met een zwart-wit kleurthema. Lekker gezellig joh. Tuinen die je met een meetlat moet bekijken. ‘Landelijk’ wonen met gewhitewashte houten shit aan de muur of – nog erger – boven de tafel. Zo’n tak met spullen eraan. Bah.

De rotzooi in het kastje naast mijn bureau (hallo, pensioenbrieven). Sowieso die hele verhuizing in huis. Niet.

Poezenplaatjes op social media. Echt waar. Flikker op met die beesten.

De pijn achter mijn linkeroog als ik een te snelle beweging met mijn hoofd maak (Wat als er iets zit? Hm? Nou? Wat dan?).

De vakantiebruinheid die langzaam van mijn huid afbladdert. Alle foto’s van bergen die ik heb gemaakt en die me nu buikpijn bezorgen omdat het niet hier is.

Konijnen die piswedstrijden houden ieder aan hun kant van het hek.

Links naar recepten voor kaneelkoekjes die het niet doen.

Grrr.

Meer koffie? Ja lekker, doe maar.