Weg

Echo-echo-echo. Een terugkerend ritueel begin september: ineens zijn ze allemaal weer weg. En Meik blijft achter met de konijnen. Ik zag er nogal tegenop. Want hoewel ik natuurlijk niet echt een mensen-mens ben, vond ik het toch wel erg gezellig, zo’n week of 8 huisgenoten om me heen.

Nu moeten we weer in het gareel. Er moet altijd fruit zijn. Pakjes drinken. Repen. De gymkleren moeten fris zijn. Er is een nieuw rooster om aan te wennen, en ik mag niet vergeten dat er om 15:00 uur nog steeds iemand graag ook weer van school opgehaald wil worden.

Gelukkig is de interne verhuizing (kind deel 1 naar zolder, deel 2 naar oude kamer deel 1) nog niet helemaal afgerond. Loopt het aanpassen en activeren van Meikjes.nl nog niet helemaal zoals gepland. Heb ik een goed voornemen om het huis nu eens echt op orde te houden. Komt er op 22 september een nieuwe uitbreiding van Guild Wars 2 uit. En heb ik nog steeds dat hondje om over te dromen.

Zucht. Volgende week ben ik weer helemaal gewend. Vast.

Fantasywereld: Draken in games

Nieuwe column bij Fantasywereld.nl, want het is drakenweek!

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb eigenlijk altijd een beetje medelijden met draken in games. Heeft zo’n beest zich net lekker opgekruld om een tukkie te gaan doen, komt er wéér zo’n horde avonturiers op hem af gestormd. Allemaal op zoek naar… ja, wat eigenlijk? Goud, een stoere titel, dat ene übercoole wapen…

Wat het ook is, de draak is altijd de sjaak.

Terwijl je toch zou denken dat iedere zichzelf respecterende avonturier zich wel drie keer op zijn of haar hoofd zou krabben voor hij of zij het gevecht aangaat – want als er één ding is dat game-draken met elkaar gemeen hebben, is het wel dat ze nogal lastig te overwinnen zijn.

Neem Skyrim. De eerste keer dat ik daar een draak tegenkwam, vergeet ik nooit meer. Vers aangekomen in een stadje, beetje rondgekeken, beetje dingen gekocht en verkocht. Even een praatje gemaakt met de baas van het kasteel. O ja, zegt de beste man, daar-en-daar hebben mensen schijnbaar een draak gezien. Een dráák! Of er iets van waar is, pffft, geen idee, maar misschien moet jij, als nieuwbakken avonturier, maar eens gaan kijken.

Eh, ja, oké. Ik loop de stad uit, stukje naar rechts. Aha! Daar bij die toren, waar al die mensen staan,  daar moet het zijn. Nog niet koud gearriveerd, of WOESJ, daar komt hij uit de lucht gevallen: de grootste draak die ik ooit heb gezien. Het volgende moment heeft hij me in een zwartgeblakerd kooltje veranderd.

Dragon Age Inquisition: hetzelfde verhaal. Lekker de omgeving aan het verkennen, mooie grot, hé, daar net buiten die grot staat een plantje dat ik héél goed zou kunnen gebruiken… en RAAAAAAH! Overal vuur! Help! Ik…ga… Wat zeiden mijn metgezellen nou zojuist? Iets over dat ze net opvloog? Te laat! Einde verhaal; terug naar de laatste savegame.

Guild Wars 2: minstens 25 man nodig om er eentje te verslaan, en als je niet samenwerkt, vergeet het dan maar; dan vliegt meneer of mevrouw draak gewoon weg en kun je fluiten naar je beloning.

Nee, het zijn geen watjes, die draken! Grote bazen zijn het, en dat zul je weten ook. Zweethandjes op de controller/het toetsenbord/de muis, en héél veel scheldwoorden. Héél veel verstoppen in torens en achter rotsblokken, hopelijk net buiten bereik van het vuur, het gif, of wat er dan ook uit komt.

En toch… als het moment daar is dat het beest eindelijk is geveld, dan doemt altijd weer even dat medelijden op. Zo mooi. Zo groot. Zo kleurrijk. En zij kunnen er toch ook niks aan doen dat ze daar nu eenmaal wonen. Rust zacht, machtig dier.

Ahem. Medelijden of niet, er moet natuurlijk ook gauw even gekeken worden wat het nou aan buit heeft opgeleverd, dat epische gevecht. Huh. Heb ik al, heb ik al, heb ik al, pfff, moet ik daar nou mee, verkopen die handel, waardeloos. Totale opbrengst: 75 zilver, een gebroken lepel en een handjevol koper.

WAT?!

Die draak, hè. Dat grote beest. Die drama queen. Die heeft het eigenlijk best goed voor elkaar. Hij mag dan wel verslagen zijn, maar zijn wraak is zoeter dan zoet. Tel daar nog eens bij op dat hij in de meeste games gewoon weer herrijst, en… zei ik nou medelijden?

Echt niet. Voel de scherpe punt van mijn zwaard, kreng! Ten aanval!

 

Column: Draken in Games

Fantasywereld: Gamen voor fantasyliefhebbers

Ik schreef een stukje voor Fantasywereld. 

Je kunt het je eigenlijk bijna niet voorstellen, maar er zijn nog steeds mensen die je glazig aankijken als je vertelt dat je het liefst fantasy leest. Nóg leuker is zeggen dat je andere grootste hobby gamen is – en dan het liefst RPGs, oftewel roleplaying games. Nee, niet de variant waarbij je je verkleedt, dat is een heel andere tak van sport. Gewoon, op de PC! Monsters bevechten! Werelden verkennen! Met je headset op samen met andere mensen, of alleen. Uren achter elkaar. Maar… waarom, is dan meestal de volgende vraag. Wat vind je er dan zo leuk aan? Het zijn gewoon poppetjes op een scherm, en die knal je dan neer. Dat is toch dom?

Tja. Er zijn ook mensen die elke zondagavond om 19:00 uur op het puntje van hun stoel zitten te staren naar mannetjes die met een bal van de ene kant van een grasveld naar de andere kant rennen terwijl ze onderweg proberen elkaar zo vaak mogelijk te laten struikelen. Vind ik dan weer niet heel verheffend, maar hé, ieder zijn ding toch?

Maar… jij? Daar vind ik je helemaal geen type voor!

Ha! Da’s een goeie. Omschrijf jij dan eens het standaard type gamer.

“Nou, hm. Zo’n puber hè, met veel puisten, die zich nooit wast en die geen vriendjes heeft en alleen maar op zijn donkere kamertje zit te schieten. Of eh, zo’n te dikke contactgestoorde jongen, vrijgezel natuurlijk, die overdag als systeembeheerder werkt en ’s avonds pizza eet en bier drinkt en dan tot diep in de nacht achter de PC hangt en daar dan You Tube-filmpjes van maakt.”

Riiight… Oké. Ik ga niet liegen. Die mensen zijn er. Laat ze lekker. Je kunt veel van ze vinden, maar ze zíjn er wel als je ze nodig hebt. Voor die ene eindbaas, bijvoorbeeld, of die ene jumping puzzle die je in je eentje echt niet voor elkaar krijgt. Lang leve de stereotype gamer!

Maar eh, weet je. Net zoals niet elke voetbalfan een hooligan is, is ook niet elke gamer contactgestoord. Niet dat ik nou helemaal zo normaal ben, pfffft, zeker niet. Maar je zou het voor de grap eens moeten proberen, zo’n game spelen. Het is net alsof je een boek binnenstapt, of een film. Er is een verhaal. Er zijn de mooiste landschappen en vergezichten. En jij bent de held! Of heldin. Die kan vliegen! Toverspreuken gebruiken! Draken kan doden, of juist temmen! Zijn of haar eigen ruimteschip kan besturen! Het universum kan redden! Andere mensen van over de hele wereld kan ontmoeten!

En dat allemaal vanuit je luie stoel. Wat wil je nou nog meer?

Het is mij nog nooit gelukt iemand in mijn vriendenkring zover te krijgen – ik weet ook niet waar dat aan ligt. 😉 Maar misschien lukt het me hier! Hou je van fantasy? Zou je zelf ook weleens de hoofdrol willen spelen in zo’n mooie wereld? Heb je een beetje een fatsoenlijke PC en een leuke internetverbinding? Probeer het dan gewoon eens! Bijvoorbeeld hier: https://www.guildwars2.com/en/ Gratis en voor niks!

Eén waarschuwing: voor je het weet kom je niet meer van je zolderkamertje af. Geeft niks. Miljoenen anderen gingen je voor.

Column: Gamen voor fantasyliefhebbers

Kledingkast

Ik kan me dat zo goed voorstellen. Dan sta je voor je kledingkast en je weet het allemaal niet meer. Je hebt niks! Alles is stom! Je wil niet! Dat feestje… je kent daar he-le-maal niemand. Niemand! En het is in zo’n dorp dat óók niks heeft, niet eens een snelwegafrit. Vloekend en tierend trek je de hele kast leeg. Nou dan gvd dit jasje dan maar, met die ene broek. Waar is die broek! Ja, in de wasmand natuurlijk. Schudschud klopklop, even wrijven en hup, kan nog best. Door naar de make-up – jezus, die wallen! Nee! Oké, achterin de la ligt nog zo’n tube BB-crème van 3 jaar oud waarvan je weet dat je erdoorheen gaat glimmen, maar je moet toch iets. Diep ademhalen en dooooooor.

En vervolgens sta je dus op dat feestje met je glas wijn, bij allemaal van die dorpsvrouwen die elkaar al honderd jaar kennen en al zes wijn verder zijn bovendien. Heb je eindelijk een gespreksonderwerp verzonnen, komt je zoon van pakweg 15 langsgewapperd. En dan schalt het door de kamer: “Hé, mam! Heb je tóch een groepje gevonden!”

Stiekem was ik heel jaloers. Wat een jongen. Wat een inzicht! Wat een sociaal bewustzijn! Daarbij vergeleken is die van mij nog maar een larf. Wat zeg ik, een amoebe. Die komt meestal niet verder dan zijn eigen navel. Het draait om hem en om zijn haar, en zijn favoriete vorm van sociale interactie is zijn moeder negeren en vloeken tegen de andere spelers in zijn computerspel.

Toen dacht ik: weet je wat, ik ga dat ook eens doen. Vloeken? Nee joh. Dat doe ik natuurlijk nóóit tijdens het gamen. Wijn drinken en mijn kledingkast leegtrekken? Been there, done that. Nee, ik bedoel de non-communicatie. Gewoon alle kabeltjes van de router eruit rukken. Woehoe, die, en die, en ja, die lichtgrijze ook! Hé, kijk, en daar staat ook nog een kastje, holladiejee!

Kan het iedereen aanraden. Zo leuk, die verblufte reactie. WTF? Jaaaaa, wat is dit nou weer? Hij klapt eruit! Ik was net eindelijk aan het winnen en hij klapt er dus gewoon uit! Wat is dit voor kloteding? Hoe kan dat fucking spel er nou gewoon uit knallen? (3, 2, 1…) Maaaaaaaaaaaaaaaam! Mijn internet ligt eruit! Jongen, echt? Nou, wat raar zeg! Nee, ik begrijp er ook helemaal niets van!

WOEHAHAHAHA.

Beetje jammer was wel dat ik daarna zelf ook nog even lekker wilde gaan gamen. Wat moet je anders, op zo’n stormachtige zondag. En dat ik toen dus niet meer wist welk kabeltje ook alweer waar moest. Ahem. Misschien dat ik toen wel heb gevloekt. Een klein beetje maar.

Lunchgesprek

Dat er dan twee pubers op je bank hangen tussen de middag, en je dan helemaal enthousiast tegen die van jou vertelt dat je gisteravond niet één, maar twee dezelfde superzeldzame verfjes hebt gevonden in je spel. En dat die andere puber die niet van jou is dan uit de grond van zijn hart tegen je zegt: “Ik zou best graag van moeder willen ruilen, zodat ik ook een moeder had met wie ik over games kon praten.”

😂 😂 😂

Zondagochtend

Overpeinzingen op de zondagochtend.

(Ik weet het, het is al kwart voor twee geweest, maar het vóélt als zondagochtend. Ik ben in de ontkennende fase.)

– Je man, dat bezige baasje, wast de ramen. Als hij iets te ver naar buiten leunt op de eerste verdieping, is de eerste gedachte die door je hoofd schiet: ‘Kijk uit! Niet vallen! Straks plet je een konijn!’ Ai.

– Je zoon heeft een klassendisco gehad. Hij heeft de hele tijd gedanst! Maar 1 seconde gezeten! Als je dan vraagt waarom hij tijdens het grandioze oud en nieuw-feest niet met jou wilde dansen, geeft hij als antwoord: “Ik dans alleen met leeftijdsgenoten, niet met rare oude mensen die ook nog eens dronken zijn.” Au, au en nog eens au! Dus dat standaard Mammiiiieeeeeee ‘s ochtends vroeg, en al die knuffels, dat is waarschijnlijk ook gewoon nep. Snik.

– De zon schijnt op je computerscherm tijdens het gamen, maar je bent te lui om op te staan, waardoor je prachtige lvl 80 Mesmer genadeloos te pakken wordt genomen door een gigantische jungleworm terwijl ze net in haar tas aan het rommelen is en een plantje staat te harvesten voor de daily in beginnersgebied. The shame!

Allemachtig, het leven is hard. Tijd voor een spiegelei met bacon.

BiepBiep

Allemachtig. Ik weet eindelijk wat ik ben! Na al die jaren is het me ineens duidelijk geworden… Ik ben een Google Maps-auto. Of een robot. Of eigenlijk: een Google Maps-auto-robot. Vanochtend moest ik een nieuwe route fietsen naar werk, want er moest eerst een paspoort worden aangevraagd. Met zo’n geweldige foto van voren. “Jawel, u mag wel glimlachen hoor. Maar dan zonder tanden.” Probeer het maar eens. “Wilt u uw kin iets naar onderen doen? Nee, niet zó ver. Stukje meer omhoog, ja, nee, omlaag, ja, zo.” FLLLLLITS! Misschien komt het daar wel door. Maar ik dwaal af. Hup, bij de les blijven.

Ik fietste dus nieuwe wegen, en ik werd knettergek. Mijn ogen waren luikjes die open en dicht gingen. Soort fotocamera, maar dan anders. Flitsflitsflitsflits – bocht naar rechts, zonnetje, water links, bliep, reclamebord, daar een bruggetje, duggeduggeduggedukkk, hee, kapitale woonboten-met-reflectie-op-water, mistflard, biepbiepbiepbiep voesssssj, schaap op dijk, drrrrrrrr, hobbel in fietspad, tegenligger, auto auto auto auto brommer, meneer met raar karretje en hond, bedrijf voor dingen, nog een bedrijf voor dingen, vliegtuig, tranend oog, nee ik huil niet, huilen is voor watjes, bieeeeeeeeeeeep, drrrrrrr, tuutuutuuutuuuuuut – en… ja! Bekende weg. Ontspan.

Nee? Nooit last van? Raar.