Modder

Gewoon over de konijnenhekjes in de tuin gestruikeld, hè. Heel charmant spartelend met mijn kont in de modder. En buurman Ben die nét de ramen aan het wassen was.

Eerder deze week ook al tot bijna aan mijn knie met klomp en al in de konijnenheuvel (ook wel overdekt zwembad genoemd. Of gletsjerbassin, met al dat smeltwater) gezakt.

Ik neem de rest van het jaar vrij van die konijnen. Mogen ze hun eigen keutels vegen. Modderbadjes nemen. Bommetjes doen. Slidings maken. Raad het konijn spelen. (Sien gaat winnen. Van stralend wit naar diep chocoladebruin – niemand die hem nog herkent.)

Succes, jongens. Ik zie jullie in het nieuwe jaar. Maar dan is wel alles spic en span, denk eraan!

Buiten

Ik kan gewoon niet meer stoppen met opruimen in huis. Als je eenmaal begonnen bent, echt, dan wil je door. Dan moet ineens alles schoon. En recht. En gewassen. Zo vermoeiend.

Eigenlijk dus de hoogste tijd voor die hond. Ach, was die hond er maar vast! Dan gingen we naar buiten, de regen en wind in. Waterdichte jas en wandelschoenen aan en samen wapperen. Van die flapoortjes met zo’n neusje dat achterom kijkt. Of misschien is het er wel zo eentje die meteen rechtsomkeert maakt bij de eerste de beste hoosbui. Nee, dat zou wel erg toevallig zijn. Dat was vroeger!

Kwam met het opruimen ook mijn oude knipselmappen tegen, zo’n dikke 25 jaar oud. Ze staan nu in een zakje bij de oudpapierla in onze bijkeuken te wachten tot ze weggaan. Het is een beetje alsof je je jeugd weggooit. Ik ga ze niet bewaren, laat mijn huidige jeugdigen maar nieuwe mapjes maken. Maar bitterzoet is het wel!

Ach, die hond. Ik duim elke dag dat het allemaal gaat lukken, met dat moederbeestje dat loops gaat worden deze maand. Dat zou toch wel het allermooiste verjaardagscadeau ooit zijn – na Bram het konijn dan. 🙂

P.S. Ik neem aan dat het een fase is, hè, die opruimwoede. Het is gewoon het voorjaar maar dan in het najaar. Over een paar weken is het hier weer net zo rommelig en stoffig als altijd. Ja.

Druil

Ah. Wát een weer! Lekker! Met bakken!

Gisteren me volledig op het herinrichten van het konijnengebied gestort, want zonnetje en de onstuitbare drang om iets te DOEN. Sinds ze terug waren van de vakantieopvang werd er alleen maar gevochten, dus ik heb ze maar weer gesplitst in twee koppels en twee van elkaar gescheiden domeinen gemaakt. Zo jammer, want ze waren zo leuk met zijn viertjes! Allemaal de schuld van het kleinste pluizige witje. Aggressief dier. Het lijkt een schatje, maar niets is minder waar. Wat zeggen ze ook alweer altijd… alles van waarde is weerloos. Nou. Deze is zeker weerloos, maar zo waardevol vind ik hem op dit moment niet. Grmph.

Nu is er weer rust in de tent. Bijkomend voordeel is dat:

a) de tuindeur weer open kan zonder dat er een konijn op de mat komt piesen

b) het bijlmerbajeshekwerk rond de kruidentuin afgebroken kan worden (zodat we bij de bramen kunnen!). Daarvoor moet wel eerst weer even de zon gaan schijnen.

c) de konijnen ineens een stuk hondbestendiger zijn geworden. Weer een stap dichterbij!

\o/

Aangezien er vandaag dus geen zon was, zat ik alleen maar op Pinterest. Waar ik kotsziek werd van alle strakke gestylde loungeset-tuinen met zwarte bakken en hermetisch aangelegde tegelpartijen met af en toe een strategische buxus die ik almaar voorgeschoteld bleef krijgen (WAAROM?!), dus toen ging ik zoeken op ‘natuurlijke tuinen’. Nu wil ik dus kronkelende paadjes met digitalis erlangs, en pergola’s, en romantische zitjes, en… kut. Dat is waar ook. De halve tuin bestaat uit konijnendomein. Schijtbeesten.

Ennnnn toen kwam ik als vanzelf bij de romantische jurken en vesten met veterlaarzen en kant uit, waarna ik voor 500 euro rommel heb besteld bij verschillende online winkels. Minstens de helft ervan stuur ik weer terug, want ik weet even niet welke maat ik op het moment heb dus er moest van alles twee, maar toch.

Zouden ze het hier in het dorp heel raar vinden als ik voortaan alleen nog maar jurken met leggings droeg? In plaats van de eeuwige spijkerbroek die – geef maar toe – eigenlijk altijd vervelend zit te duwen op bepaalde plekken? Moet ik me daar druk om maken? Nee. Doe ik dat toch? Daar geef ik geen antwoord op. Het is een leerproces. Zoals je op vakantie ook geen gel in je haren doet en het je geen biet kan schelen dat je een joggingbroek met een jurk erover aan hebt en daar dan je bergschoenen onder. En als je dan weer thuis bent, dan lukt dat niet meer.

Dat moet anders. Mijn nieuwe motto: let it go. Dat hoort bij 40+. En zolang ik mijn haren nog niet lekker kort en hennarood maak en gewoon nog mijn lenzen blijf dragen en mijn oksels blijf scheren, mag dat best.

Stofzuigen

Het probleem met meteen ‘s ochtends sporten is dat je denkt dat je voor de rest van de dag klaar bent.

Waar is die Pling! Alle klussen zijn gedaan-knop wanneer je hem nodig hebt?

Moet ik dan toch maar een voorbeeld nemen aan mijn buurvrouw, die elke dag het hele huis stofzuigt (ik hoor dat) en anders met het gele doekje alle tuinmeubels én de uitschuifarmen van de zonwering sopt? Om daarna alle blaadjes die het waagden heur tuin in te dwarrelen te verwijderen?

Nee toch… zo ver gaan we het niet laten komen.

Eerst maar eens de konijnen aaien. Het feit dat ze vreselijk in de rui zijn en ik er daarna zelf als een konijn uitzie gewoon negeren. Dan misschien maar weer eens een hondje kleien – de zittende variant voelt zich eenzaam. En gamen! Moet ook nog. Stukje lezen in het 700+ pagina’s-boek dat de meeste tijd dodelijk saai is maar dat ik nu eenmaal heb gekocht dus dan moet het gelezen ook. Me ergeren aan die ontzettend vreselijk tyfus-irritante man van Stingray Music met zijn All Good Vibes-reclameriedeltje en zijn Nederlandse kloteaccent.

Oké. Ik ga wel stofzuigen.

Insanity

Markiesje

Ik geloof dat ik nu toch wel 100% zeker weet dat ik een Markiesje wil. Alle andere hondjes vallen gewoon in het niet naast dit beestje! Kijk dan!

De beschrijving van het ras is ook helemaal goed:

Het Markiesje heeft geen andere taak dan de mens te plezieren.

Voor deze gecompliceerde taak is hij volledig toegerust.
Hij is handzaam van formaat. Klein, maar gezond van lijf en leden. Hij kan zich heerlijk op schoot nestelen, maar is ook altijd te vinden voor allerlei sportieve activiteiten zoals een stevige wandeling, behendigheid, gedrag & gehoorzaamheid, of flyball.
Hij hecht sterk aan het gezelschap van mensen en is daarin niet bijzonder kieskeurig. Het Markiesje is waaks, maar begroet iedere bezoeker verder heel vriendelijk.
Graag gaat hij overal met de baas mee naar toe, maar kan ook heel goed een paar uurtjes alleen thuisblijven.

😍

Vorige week ingeschreven op de wachtlijst, vandaag me als lid aangemeld bij de rasvereniging, lid geworden verschillende FB-groepen… ooooh. Alsof je weer een baby krijgt. Misschien tóch die midlife crisis dan? 

Markiesje

Project: Hond

Ukkie

Er is een nieuw project. Het was er al heel lang, maar nu is het niet meer sluimerend. Het heet: Meik wil nu eindelijk eens die hond. (Het project Meik maakt een ingewikkeld ding is er ook nog steeds, hoor, maar ik voel even enige afstand tot die &*%$# schoentjes waar zo’n been aan moet.)

Een hond, dus. In de perfecte wereld had ik het lokje vacht dat ik nog heb bewaard van mijn hondje van vroeger (de onovertroffen Ukkie) ergens in China laten klonen. In de perfecte wereld woonde ik ook ergens op een berg waar onzichtbare bedienden mij van bitterballen en bier voorzagen en ik toch niet dik werd en verdiende ik mijn geld met games spelen en af en toe iets maken – dus tja.

De werkelijkheid is dat je echt HEEL hard je best moet doen voor je een hond hebt.

Eerst ben je geobsedeerd door een hond uit het buitenland. Ahhh. Die gaan we redden en hierheen halen en dan leeft het nog lang en gelukkig! Dat duurt zo een paar weken, totdat er iemand tegen je zegt: maar Meik, dat moet je écht niet doen, die beesten hebben allemaal sluimerende parasieten en ziektes en ze zijn zwaar getraumatiseerd dus die blijven gewoon raar. Dan denk je nog dapper: hmph, en? Ik ben ook raar, ik zie het probleem niet? Maar aangezien je nou eenmaal die 40 gepasseerd bent, hoor je ook de stem van je moeder, eh, ik bedoel, the voice of reason in je hoofd dus dan moet je toegeven dat ze gelijk hebben.

Alle links, tweets, Faceboekgroepen en opgeslagen foto’s op PC en telefoon: delete! Pinnige mail van contactmevrouw van stichting Haal Die Buitenlandse Hond naar NL (hoezo wil je toch maar geen ‘hond uit het buitenland’? Dat klinkt erg negatief. Dierenliefde kent geen grenzen hoor!): weg ermee.

Asielhond dan maar? Leuk, we melden ons aan bij IkZoekBaas! Daar MOET toch iets tussen zitten? Kruising tussen een terriër en een pitbull, nog een, nog een, hé, nog een, enorm waakse Mechelse Herder vers van de ketting, pittig keffertje van een jaar of 12 dat zijn plas niet meer kan ophouden maar echt verder heel erg aanhankelijk is naar zijn baasje… Ik zeg niet dat die beesten geen eigen plekje verdienen en dat ze daar voor hun lol zijn, zeker niet. Maar of onze hond daar nou tussen gaat zitten, mwah.

Wat dan… een rashondje? Hmm. Ze klinken wel allemaal een beetje verwaand, met namen als Dorethea Annabella Gravin van de Groene Grazige Friese Buitenhoeve deel III, dochter van blahdieblah en huppeldepup. Maar hé – je kunt zo’n diertje altijd een andere naam geven toch? Oké. Wat wil ik. Redelijk klein formaat, zeg tussen de 30-45 cm schofthoogte (inmiddels spreek ik het jargon). Gezinshond. Geen keffer. Leuk met de konijnen, of in ieder geval op te voeden tot : NEE, die zijn niet van jou. Beetje wapperend haar en een pluimstaart mag, maar geen ontplofte haarbal en 6x per jaar naar de trimmer graag. Kan bij kinderen, wil graag werken voor de baas, veel wandelen, geen k*ttenlikkertje. Naaaaah, kijk nou toch! Het Markiesje! Een oeroud Nederlands ras! Lijkt in de verte eigenlijk wel wat op… Ukkie?!

Welkom bij de Nederlandse Markiesjes Vereniging. Hier is onze intekenlijst. Er zijn nog 352 wachtenden voor u. Gaat u uit van een wachttijd van 12-18 maanden voor een pup. Bij een reutje kán het iets sneller gaan, maar wij geven geen garantie. Bij een teefje zou het fijn zijn als u er minstens 1x mee fokt. Wilt u toch maar geen Markiesje meer? Laat het ons dan vooral weten.

Maar… maar… maar…

Rest ons nog Marktplaats, die fijne plek waar de Boomers en Chihuahua’s welig tieren. Waar alle hondjes rashondjes zijn maar geen stamboom hebben. Waar de nestjes je om de oren vliegen, zonder uitzondering ‘prachtig’ en ‘in huiselijke kring opgegroeid’. Als u nou even die zak geld meebrengt, dan kun u ze mórgen komen halen.

Weet je? Eigenlijk is klonen nog lang zo gek niet. Ik ga even op zoek naar dat fotolijstje met die lok haar. Kan ik meteen de grote Voorjaarsschoonmaak doen achter de schotten bij ons op zolder. Een trip down memory lane en zinnige dagbesteding ineen, wie wil dat nou niet?

En dan de batterijen van de robothond opladen en het staartje er maar weer aan plakken. Kaiii.

Wat?! Maar… hoe?

Serieus. Wat dóén die konijnen als ik slaap? Kom ik vanochtend beneden, gordijn open voor het ochtendritueel: bakje met voer voor Sien binnen op de mat, kommetje met voer voor Bibi en Bertje halverwege de tuin, handje voor Willemijn naar buiten werpen… Ja, kom maar naar binnen Sien. Goedemorgen Willemijn. Hallo, Bibi.

WAT?! Bibi? Hoe komt dat beest bij die andere twee? Hoezo is dat geval uit haar ren ontsnapt, en HOE is het over het hek bij de andere twee gekomen? Ja, en nu is het dus hommeles, want een konijn een hele nacht bij twee andere konijnen en dan terug bij het nieuwe maatje… dat is matten geblazen. Er is niets zo kort van memorie als een konijn. Jij ruikt anders. Ik ken jou niet meer. Attaaaaaaack!

Snif. En ze waren net zulke dikke vriendjes. Leuk man, ik heb weer een project de komende dagen. Zucht.

Rawr

Gisteren betere dag, vandaag weer keihard tollend op de bank. Ga weg, virus! Ik wil naar buiten, de herfst opsnuiven! Konijnen aaien! O nee, wacht. Konijnen zijn bij Stichting Bedenk, waar geprobeerd wordt of er een 4e bij kan om de groep te stabiliseren.

Als je dacht dat konijnen makkelijke knuffeldieren waren – think again. Lastiger dan een groep hormonale pubermeisjes bij elkaar. Bitch fight, maar dan pluizig. Squeek. Rawr. Fantastische beesten zijn het.

Pieter denkt daar soms iets anders over. “Zorg jij nou maar eens dat je je rijbewijs haalt,” siste hij gisteren, toen we bij de Stichting waren om te kijken of ze alweer mee terug naar huis konden. “Dan kun je die stinkkonijnen van je voortaan zélf ophalen!”

Mijn motivatie stijgt met de dag. Rawr.

P.S. Overigens is Pieter ook degene die een konijnenheuvel is onze tuin heeft gebouwd en die altijd onkruid naar onze vrolijke vriendjes brengt, dus ik vermoed dat hij gisteren zelf gewoon last van iets hormonaals had. 😉