Roedelmethode 9

Moeilijk. Dat vind ik het. We zijn nu ruim een maand aan het roedelen. Ik wéét dat het tijd nodig heeft. Rome is ook niet in een dag gebouwd. Ik WEET dat. En toch slaat de wanhoop toe. Want Momo blijft zo lastig. Hij valt erger dan ooit uit naar honden op straat. Hij laat zich vaak niet ontspannen aaien.

Ik stuur mails richting Vijlen. Ik bel met Arjen. Ik word gerustgesteld. Het hoort zo. Hij is aan het checken, er is een proces bezig. Hij zal echt niet van de ene op de andere dag veranderen, maar er is iets gaande en dat is GOED.

De ene dag ben ik daarmee geholpen. De volgende dag zakt de moed me weer in de schoenen. Vier honden tijdens ons korte uitlaatrondje zojuist. Vier keer een grommende kluwen hond aan mijn lijn. Zie maar eens ontspannen en zelfverzekerd te blijven dan. Zie maar eens niet te reageren. Ik ben een mens, geen machine. Ik voel dingen die ik niet zo maar kan uitschakelen.

Ik geef niet op. Echt niet. Ik heb hiervoor gekozen en ik GA het tot een goed einde brengen. Maar ik baal er wel stevig van.

Roedelmethode 8

Momo verzet zich tegen het aaien. Oortjes, bovenop het kopje en de neus vindt hij nog wel best, maar zodra ik bij de zijkanten en de onderkant van de bek ben aanbeland, gaat hij zich ermee bemoeien. Dat is prima Moom, maar je jaagt mij er niet mee weg. 😛

Hij gaat steeds beter en sneller zitten als ik dat van hem vraag. Ons ritueel in het halletje bij weggaan en vooral bij terugkomst is bijna geperfectioneerd. Hij weet wat er van hem wordt verwacht; het ritueel is duidelijk. Dat is mooi om te zien.

Zojuist tijdens onze wandeling ook een stapje vooruit: we kwamen ‘de man met de 3 hondjes’ tegen. Die loopt altijd op dezelfde tijd op hetzelfde stukje, dus ik had er al een beetje rekening mee gehouden. Voor het eerst ging Momo niet naar ze grommen en blaffen maar kon ik hem redelijk netjes naast me houden. Wat een opluchting! Als beloning mocht hij het laatste stuk naar huis aan de langere HFB. Vond hij heerlijk! En hij bleef nog steeds bij me in de buurt.

Kijk, zo’n wandelingetje wil je er vaker bij hebben. Hopelijk gaat dat ook gebeuren. Ik mag niet meer juichen van mezelf – vaak als er iets een keertje goed is gegaan, krijgen we daarna weer een dramatisch dieptepunt. Ik kijk nu al uit naar vanmiddag. 😉

Vrijheid?

Ik vind dit zo’n mooi bericht. Het verwoordt echt precies waar nou het probleem zit in je hond te vroeg al die vrijheid geven. Je hond maar laten bepalen waar jullie heen gaan. Wat als die hond dat helemaal nog niet aan kan? Ik zou willen dat meer mensen in hondenland daar eens bij stil zouden staan. Wat krijg je als je een toch al snel overprikkeld beestje al die vrijheid geeft? Ik weet het inmiddels: dan krijg je een hond die denkt dat hij dan in godsnaam alles maar in de gaten moet houden en regelen voor zijn baasjes, want zij doen het niet.

Dit is er eentje in de categorie ‘had ik maar’. Had ik me maar niet laten leiden door de salonfähige vrijheid-blijheid-stop-er-een-koekje-in-en-laat-het-hem-zelf-regelen-beweging. Was ik maar eerder in aanraking gekomen met het tegengeluid van De Roedelmethode en De Fluisterende Hond. Dan had ik nu niet van voren af aan hoeven te beginnen met mijn ontspoorde hond van 17 maanden.

Roedelmethode 7

Even gestopt met elke dag een verslag; vond niet dat er echt veel nieuws te melden was. We hobbelen samen voort; soms gaat het goed, soms gaat het minder.

Korte samenvatting: Momo blijft erg wisselvallig. De ene keer is het een drama buiten, de volgende keer is hij zo mak als een lammetje. Waar het aan ligt? Wij weten het niet.

Binnen idem. Soms laat hij zich zó naar zijn plaats dirigeren, soms is hij echt rebels en zie je hem bijna denken: ga jij lekker zelf in die plaats zitten, ik doe het niet! Hij probeert ook vaker van zich af te happen, en dingen van hem afpakken is echt not done – dan weet je ZEKER dat je een knauw krijgt. Heb nu maar de filosofie: is het gevaarlijk? Wil ik het nog hebben? Nee? Dan loop ik weg. Ja? Dan blijf ik voor hem staan net zo lang tot hij het zelf loslaat.

Ik vind het best lastig hier mee om te gaan. Is dit het welbekende testen van de grenzen? Het checken of de baas echt weet wat ze doet? Of speelt er iets anders?

Stug volhouden maar. Ik weet dat hij het kan; dat hebben we in Vijlen en de dagen vlak erna gezien.

We gaan de 3e week van ons Roedelmethode-programma in. Ik mag echt gaan aaien nu. Rechteroortje, linkeroortje, bovenop het kopje, oogje, oogje, neus, zijkanten van de bek, borst, rechtervoorpootje, linkervoorpootje. 🙂