Sprinkhaan

Kennen jullie dat? Zo’n kind dat vers van de fiets als een soort meteoriet de koelkast in schiet? En dan eerst een oude magnetron-pannenkoek opvist en volpropt met nutella, vervolgens een potje zwarte olijven uit de voorraadkast trekt en er zo’n 20 opeet (gewoon lekker uit het potje met dat vorkje), en daarna nog eens een tosti met cheddar voor zichzelf maakt? Om uiteindelijk te eindigen met een blik groentesoep in zijn handen en tot de conclusie te komen dat dát toch echt te veel moeite is?

Wij noemen het De Sprinkhaan. Ook verantwoordelijk voor chipszakken met keurig netjes de wasknijper erop – maar dan wel leeg. Of borrelnootjes! MIJN borrelnootjes! Leeggegraasde koekverpakkingen. Eenzaam zwervende pakjes grillworst in de koelkast – minus de grillworst. De complete inhoud van een vaatwasser op het bureau op zolder. Willekeurig openstaande kastdeurtjes en drie verschillende flessen aanlenglimo zonder dopje op het aanrecht.

Datzelfde kind dat inmiddels groter is dan ik. Een héééél klein vlassig snorretje heeft als de zon erop schijnt (ik maak me nog geen zorgen, mijn snor is nog steeds groter) en mij laatst toevertrouwde dat hij ‘zichzelf toch best al wat volwassener geworden vond’. Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde. Doelde hij soms op die drie keer dat hij geroepen had dat hij wel wilde leren koken, om als puntje bij paaltje kwam toch maar nét iets anders veel belangrijkers op de iPad te doen te hebben? Of het feit dat hij tegenwoordig 2x per week in de sportschool iets met gewichten en een roeimachine doet? Pffft.

Hetzelfde kind dat zichzelf laatst had opgegeven om – op zaterdagochtend nota bene – mee te helpen bij de open dag van zijn school. Vrijwillig! Mijn moeder en mijn zus zijn langs geweest als spion (oké, ze gingen voor mijn neefje uit groep 8, detail), maar ook zij hebben geen verliefde gedragingen kunnen constateren. Plichtsbesef? Uit de goedheid van zijn hart? On-mo-ge-lijk!

Als klap op de vuurpijl stond hij gisteren ineens met een bakje vers gefrituurde bitterballen in mijn computerhok. Voor mij. Met een apart schaaltje mosterdsaus.

Zou het dan toch? Nee. Eerst zelf sokken opruimen. Stofzuigen. Kleren in de was doen. ‘s Avonds de verwarming dichtdraaien. Zelf aan de atlas denken bij een proefwerk aardrijkskunde. En een nieuwe liefde aan ons voorstellen.

Dan, ja dan ga ik het misschien geloven. En dan zorg ik voor de chips, bitterballen en jip-en-janneke-champagne om het te vieren, beloofd. Voor wat hoort wat.

Tot het zover is ga ik me gewoon weer even verdiepen in kindvriendelijke insectenbestrijding.