Langzaam

De dagen gaan zo langzaam. Tot het hondje er is, een dag waar ik – natuurlijk – heel erg naar uitkijk, maar die me ook best wel wat zorgen baart. Wat als het een niet luisterende eigenwijze onopvoedbare kutkeffer is? Die vanwege een speling van het DNA-lot opeens toch veel groter wordt dan zijn ouders? Zodat ik straks met een keffende niet luisterende Bouvier zit?

Maar ook sowieso. Want het thuis zijn is fijn, maar ik voel de druk van het weer moeten straks. De druk van: Meik, het wordt nu toch echt wel weer eens tijd dat je stappen gaat zetten. Alleen kan niemand mij vertellen welke stappen dat zijn, want dat moet ik zelf doen. En daar zit nog steeds het probleem: ik weet het niet. Ik weet niet wat ik wil, ik weet niet wat ik kan. Het liefst zou ik gewoon thuis zijn, hier dingen doen. Niks moeten. Maar zo werkt het niet. Er moet geld verdiend worden, want het zal toch niet zo zijn dat iemand met mijn opleiding zo maar thuis gaat zitten.

Ik vind dat moeilijk. Ik word er misselijk van. Ik lig er wel eens wakker van. En dus richt ik me op een hondje, want daar heb ik nu tijd voor. Dat dat een tijdelijke oplossing is, dat weet ik zelf ook wel.

Jaaaaa!

We hebben een hond! Jaaaaa! We hebben een hond! Een hond! Een hond!

Vandaag naar Friesland heen en weer gereden, alles was prima in orde, en ik heb een aanbetaling gedaan en een klein zwart reutje gereserveerd. Zo klein. En onhandig. En klein. Vier van die beestjes, over elkaar heen buitelend. En dan die zwarte die dus van ons wordt. Van ons!

Ooooohhhh! Het was zo leuk. Mama hond was ontzettend lief en aanhankelijk en rustig, de mensen heel erg aardig, en het klopte gewoon. En dan heette mama hond ook nog eens Meike. Echt waar, geen grap. Het moest zo zijn, toch?

Over drie weken, op 25 november, mogen we hem inderdaad al gaan halen, en dan komt Momo bij ons wonen. 🙂 🙂 🙂 Nu als een gek spullen gaan verzamelen, dingen regelen, en het puppy-opvoedboek van Martin Gaus maar weer eens afstoffen!!

Waaaaah. We hebben een hond. 🙂

 

Waaah

Nee. Nee, nee, nee. Ik werd gisterochtend heel vroeg wakker en dacht: niet. Geen hond uit het buitenland. Met enge ziektes onder de leden die zich zelfs na 7 jaar nog kunnen manifesteren. Zonder socialisatie in die o zo belangrijke eerste weken. En ze kunnen nog zo hard roepen dat het een ontzéttend lief beestje is, maar je weet gewoon bijna zeker dat er gedragsproblemen zullen komen bij een pup die zo’n slechte start en zoveel stress heeft gehad in zijn jonge leventje. Ook al is hij liefdevol opgevangen. We. Doen. Het. Niet.

Die emotionele achtbaan van mij is echt afschuwelijk. Jaaaaaa we gaan een hond adopteren, ik vul NU het formulier in en dan gaan we mórgen kijken en dan hebben we vólgende week een hond! Neeeee, we doen het toch maar niet, want de ratio is toch sterker dan de emotie! En dan wel depressief zijn ervan. Om gek van te worden!

En toen, om even voor vijven, kwam er een bericht binnen in mijn mailbox. De mevrouw uit Friesland, van Marktplaats. De mensen die eerste keus hadden, hadden voor het bruine reutje gekozen. Of we misschien nog wilden komen kijken naar het zwarte reutje.

WAT?! Maar… maar… maar… echt? ECHT???

Morgen gaan we. Twee uur rijden heen, twee uur rijden terug. Dat Pieter überhaupt nog met me getrouwd wil zijn, snap ik ook niet.

De winkelwagen van Zooplus staat al klaar, tot de nok gevuld. Het formulier voor de aangifte hondenbelasting is al bijna gedownload. De puppycursus uitgezocht.

Echt geloven doe ik het pas als alles morgen in orde blijkt te zijn en we de aanbetaling hebben gedaan. Maar toch. Misschien kunnen we op 25 november ons eigen zwarte kleine monster gaan ophalen!

Anders

Nou, die hondjes waar ik het in mijn vorige bericht over had… erg schattig hoor, zijn op bezoek geweest, maar het klopte van geen kant. Mama hond was dezelfde hond die eerder dit jaar ook al gedekt was, het verhaal van mevrouw de eigenaresse rammelde aan alle kanten, en er was geen liefde voor de beesten te ontdekken, alleen maar handelsgeest. Er werd uiteindelijk ook maar 1 veel te klein pupje geboren, en dat was (verrassing) al aan iemand anders beloofd. Ben bijna blij toe, achteraf.

Het kleine kansje dat ik maakte op een echt Markiesje van iemand die de vereniging de rug had toegekeerd en zijn pups liever op zijn manier aan een goed thuis hielp was na gisteren ook verkeken, want er werden er vier geboren, en ik was… nummer vijf op de lijst. Natuurlijk!

Heb je nog de lookalikes op Marktplaats, waar ook zo ongeveer om gevochten wordt. Zitten meestal in Friesland of Twente of zo, en als je niet meteen kan komen kijken dan ben je eigenlijk al te laat.

Om gek van te worden. En dan wil je alleen maar een hond aanschaffen! Ik moet eerlijk bekennen dat ik even helemaal klaar ben met het hele Markiesjes- en rashondengebeuren.

En toen kwam ik op Facebook een beestje tegen. Een rescue-hondje uit Kreta. En hoewel ik toch echt een beetje was teruggekomen van het hondje-uit-het-buitenland, na mijn obsessie met het hondje uit Bulgarije eerder dit jaar, is deze wel heel erg moeilijk te weerstaan. Bijna vijf maanden oud, sinds 5 weken in Nederland in een opvanggezin in Amsterdam (!). Op Kreta met ongeveer twee maanden gevonden samen met mama en broertjes en zusjes en thuis opgevangen. Dus al veel meer aan mensen gewend. Omringd met liefde, en pas toegewezen aan een nieuwe eigenaar na een strenge selectie inclusief huisbezoek. Tja.