Vol verwachting

Er is er een zwanger hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is… Nee, niet ik! Het hondje! Waaahhh!!

Als het goed is worden er over zo’n 4-5 weken pupjes geboren. Ik hoop zo dat het goed is! Hieronder mama en papa hond, en het soort pups dat eruit komt. Het zijn geen echte Markiesjes, maar ze lijken er wel verdomd veel op.

Ik ben zo benieuwd. Vind het tegelijkertijd ook wel een beetje raar hoor, zo’n hondje op bestelling. Wat nou als het niet gezond is? Pfff. Maar nog anderhalf jaar wachten op een “echt” Markiesje met stamboom is voor mij ook geen optie, en garantie op een hond zonder gebreken heb je dan nog steeds niet. Dat hele rashondengedoe is sowieso nogal apart.

Ik ga dit proberen. In de herfstvakantie maar eens zien of we een keertje die kant op kunnen om te gaan kijken. Stel nou dat de beestjes in die week geboren worden, zo ergens rond 28 oktober. Dan zouden we half december ons pupje al kunnen halen! En anders een week later, vlak voor kerst. Dat zou toch geweldig zijn? *duimduimduim*!

Filter

Gewone kinderen bestaan niet. Onze schatjes zijn, dat weet toch iedereen, stuk voor stuk uniek. Dat moet haast wel, want ze hebben bijna allemaal hun eigen labeltje. En als ze dat niet hebben, dan krijgen ze er vanzelf wel een. Van school. Of de buurvrouw. Een toevallige passant. De groenteboer. En dan maken we er meteen een hokje voor, wel zo overzichtelijk.

Daar kun je van denken wat je wilt. Voor sommigen is het ongetwijfeld heel fijn, die duidelijkheid. Anderen voelen zich erdoor beperkt, of vinden dat ze in het verkeerde hokje zitten.

Ikzelf hou het meest van weidse landschappen, hoge bergtoppen en de wind in mijn haar. Daar is vast ook ergens een hokje voor. Stop me er gerust in, ik zal het je niet kwalijk nemen. Ik ben inmiddels een soort flat.

Maar eigenlijk hè, eigenlijk zijn al die verschillende hokjes onzin. Ik heb namelijk iets ontdekt. Eigenlijk kun je mensen, en specifiek kinderen, in twee groepen verdelen. Of ze nou wit, bruin, pimpelpaars, jongetje, meisje of iets daartussenin zijn: je hebt ze met filtertje, en zonder.

Zo is daar bijvoorbeeld het kind dat bij terugkomst op school na een doktersbezoek heel kalm tegen juf zegt dat ze daar “voor iets persoonlijks” was. Yeah baby! Dat noem ik filteren als een pro!

En dan is daar het kind dat in een opstel over de vakantie eerst in geuren en kleuren over de logeerpartij bij opa en oma vertelt, om te eindigen met: “O ja. Er was ook nog iets heel ergs gebeurd. Ik lag te slapen toen ik wakker werd van een hele harde gil. Ik ging naar beneden en wat denk je, het was mijn moeder die zo gilde. Mijn papa lag dronken in de gang en hij was omgevallen.”

Geef me een F, geef me een I, geef me een L – ach weet je, laat ook maar.

Wie van die twee kinderen van mij is, laat ik verder in het midden, dat begrijpen jullie vast wel. Maar ik kan wel verklappen dat het heel… bijzonder was om de week erna gewoon weer naast juf in de schooltuin te staan.

Gelukkig was het geen klassenborrel. Hoiiii, juf. Wijntje?

Buiten

Ik kan gewoon niet meer stoppen met opruimen in huis. Als je eenmaal begonnen bent, echt, dan wil je door. Dan moet ineens alles schoon. En recht. En gewassen. Zo vermoeiend.

Eigenlijk dus de hoogste tijd voor die hond. Ach, was die hond er maar vast! Dan gingen we naar buiten, de regen en wind in. Waterdichte jas en wandelschoenen aan en samen wapperen. Van die flapoortjes met zo’n neusje dat achterom kijkt. Of misschien is het er wel zo eentje die meteen rechtsomkeert maakt bij de eerste de beste hoosbui. Nee, dat zou wel erg toevallig zijn. Dat was vroeger!

Kwam met het opruimen ook mijn oude knipselmappen tegen, zo’n dikke 25 jaar oud. Ze staan nu in een zakje bij de oudpapierla in onze bijkeuken te wachten tot ze weggaan. Het is een beetje alsof je je jeugd weggooit. Ik ga ze niet bewaren, laat mijn huidige jeugdigen maar nieuwe mapjes maken. Maar bitterzoet is het wel!

Ach, die hond. Ik duim elke dag dat het allemaal gaat lukken, met dat moederbeestje dat loops gaat worden deze maand. Dat zou toch wel het allermooiste verjaardagscadeau ooit zijn – na Bram het konijn dan. 🙂

P.S. Ik neem aan dat het een fase is, hè, die opruimwoede. Het is gewoon het voorjaar maar dan in het najaar. Over een paar weken is het hier weer net zo rommelig en stoffig als altijd. Ja.

Weg

Echo-echo-echo. Een terugkerend ritueel begin september: ineens zijn ze allemaal weer weg. En Meik blijft achter met de konijnen. Ik zag er nogal tegenop. Want hoewel ik natuurlijk niet echt een mensen-mens ben, vond ik het toch wel erg gezellig, zo’n week of 8 huisgenoten om me heen.

Nu moeten we weer in het gareel. Er moet altijd fruit zijn. Pakjes drinken. Repen. De gymkleren moeten fris zijn. Er is een nieuw rooster om aan te wennen, en ik mag niet vergeten dat er om 15:00 uur nog steeds iemand graag ook weer van school opgehaald wil worden.

Gelukkig is de interne verhuizing (kind deel 1 naar zolder, deel 2 naar oude kamer deel 1) nog niet helemaal afgerond. Loopt het aanpassen en activeren van Meikjes.nl nog niet helemaal zoals gepland. Heb ik een goed voornemen om het huis nu eens echt op orde te houden. Komt er op 22 september een nieuwe uitbreiding van Guild Wars 2 uit. En heb ik nog steeds dat hondje om over te dromen.

Zucht. Volgende week ben ik weer helemaal gewend. Vast.