Fantasywereld: Draken in games

Nieuwe column bij Fantasywereld.nl, want het is drakenweek!

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb eigenlijk altijd een beetje medelijden met draken in games. Heeft zo’n beest zich net lekker opgekruld om een tukkie te gaan doen, komt er wéér zo’n horde avonturiers op hem af gestormd. Allemaal op zoek naar… ja, wat eigenlijk? Goud, een stoere titel, dat ene übercoole wapen…

Wat het ook is, de draak is altijd de sjaak.

Terwijl je toch zou denken dat iedere zichzelf respecterende avonturier zich wel drie keer op zijn of haar hoofd zou krabben voor hij of zij het gevecht aangaat – want als er één ding is dat game-draken met elkaar gemeen hebben, is het wel dat ze nogal lastig te overwinnen zijn.

Neem Skyrim. De eerste keer dat ik daar een draak tegenkwam, vergeet ik nooit meer. Vers aangekomen in een stadje, beetje rondgekeken, beetje dingen gekocht en verkocht. Even een praatje gemaakt met de baas van het kasteel. O ja, zegt de beste man, daar-en-daar hebben mensen schijnbaar een draak gezien. Een dráák! Of er iets van waar is, pffft, geen idee, maar misschien moet jij, als nieuwbakken avonturier, maar eens gaan kijken.

Eh, ja, oké. Ik loop de stad uit, stukje naar rechts. Aha! Daar bij die toren, waar al die mensen staan,  daar moet het zijn. Nog niet koud gearriveerd, of WOESJ, daar komt hij uit de lucht gevallen: de grootste draak die ik ooit heb gezien. Het volgende moment heeft hij me in een zwartgeblakerd kooltje veranderd.

Dragon Age Inquisition: hetzelfde verhaal. Lekker de omgeving aan het verkennen, mooie grot, hé, daar net buiten die grot staat een plantje dat ik héél goed zou kunnen gebruiken… en RAAAAAAH! Overal vuur! Help! Ik…ga… Wat zeiden mijn metgezellen nou zojuist? Iets over dat ze net opvloog? Te laat! Einde verhaal; terug naar de laatste savegame.

Guild Wars 2: minstens 25 man nodig om er eentje te verslaan, en als je niet samenwerkt, vergeet het dan maar; dan vliegt meneer of mevrouw draak gewoon weg en kun je fluiten naar je beloning.

Nee, het zijn geen watjes, die draken! Grote bazen zijn het, en dat zul je weten ook. Zweethandjes op de controller/het toetsenbord/de muis, en héél veel scheldwoorden. Héél veel verstoppen in torens en achter rotsblokken, hopelijk net buiten bereik van het vuur, het gif, of wat er dan ook uit komt.

En toch… als het moment daar is dat het beest eindelijk is geveld, dan doemt altijd weer even dat medelijden op. Zo mooi. Zo groot. Zo kleurrijk. En zij kunnen er toch ook niks aan doen dat ze daar nu eenmaal wonen. Rust zacht, machtig dier.

Ahem. Medelijden of niet, er moet natuurlijk ook gauw even gekeken worden wat het nou aan buit heeft opgeleverd, dat epische gevecht. Huh. Heb ik al, heb ik al, heb ik al, pfff, moet ik daar nou mee, verkopen die handel, waardeloos. Totale opbrengst: 75 zilver, een gebroken lepel en een handjevol koper.

WAT?!

Die draak, hè. Dat grote beest. Die drama queen. Die heeft het eigenlijk best goed voor elkaar. Hij mag dan wel verslagen zijn, maar zijn wraak is zoeter dan zoet. Tel daar nog eens bij op dat hij in de meeste games gewoon weer herrijst, en… zei ik nou medelijden?

Echt niet. Voel de scherpe punt van mijn zwaard, kreng! Ten aanval!

 

Column: Draken in Games

Loedermoeder

Er is iets wat ik niet helemaal begrijp. Het is er al een tijdje. Het kreeg zelfs een kek naampje. Het gaat ongeveer zo:

Ha ha ha, hi hi hi, hoor mijn kinderen eens lawaai maken, omg mijn wasmand is ontploft, jaaaa ze zijn alleen stil als ze slapen hoor, duuuuuh lekker wijn drinken met mijn vrienden in de tuin, oh woehahaha mijn kind gaat met vieze kleren en de pastasaus van gisteren nog om de mond naar school, oeps?

Allemaal breed uitgemeten online; kijk mij eens even de boel lekker laten waaien.

‘Herkenbaar!’ ‘Oh meid, hysterisch!’ ‘Bij mij oooooook!’ staat er dan onder.

Loedermoeder, schijnt het te heten. En ik krijg er een beetje jeuk van.

Bij mij gaat heus óók niet alles altijd maar goed. Ik schreeuw ook wel eens naar mijn kinderen. Ik vergeet ook wel eens de gymkleren uit te hangen tussen twee gymlessen door. Mijn kinderen gaan ook wel eens te laat naar bed op een schooldag. Soms *néé!* eten we chinees in plaats van de geplande verantwoorde Hello Fresh-maaltijd. Ik drink ook wel eens een wijntje. Of vier.

En ik moet óók kotsen van al die perfecte Instagramplaatjes. Van alle nieuwe profielfoto’s met minstens zes verschillende filters erop. Van de o-zo-gelukkige stellen en gezinnetjes op Facebook, met commentaren eronder als ‘Oh schatje, wat ben je mooi’. Of ‘Mooi stel!’. Of: ‘Doe je goed!’. Of: ‘Lekker genieten!’. Serieus – nog 1 zo’n commentaar en ik ram mijn hoofd door de muur.

Alleen… die loedermoeder? Dat is eigenlijk precies hetzelfde – maar dan aan de andere kant van het spectrum.

Kijk. Mijn kinderen zijn niet perfect. Ikzelf ook niet. We zien er niet altijd uit om door een ringetje te halen. We hebben geen spreuken aan de muur hangen, of de perfecte beige-witte kleurstelling in ons huis. Geen bordje met ‘HOME’ op de voordeur. Geen geurkaarsen, of in stemmig zwart-wit uitgevoerde landschapsfoto’s aan de muur.

Dat doet er allemaal niet toe. Wat er wel toe doet is dat we hier samen leven. We ergeren ons heus wel eens aan onze buren – en zij zich ongetwijfeld wel eens aan ons. De buurman gaat wel eens met zijn schuurmachine lekker de schuur schuren nét op het moment dat wij met ons bezoek koffie zitten te drinken in de tuin. Kind deel 1 gaat wel eens met zijn telefoon op het dakterras lekker luidruchtig al zijn klasgenootjes zitten bellen, met bijbehorende puberale oerwoudgeluiden.

Leuk? Nee. Kun je het altijd voorkomen? Ook niet. Maar als mijn kinderen al vier keer de trap op en neer zijn gedenderd, dan zorg ik ervoor dat ze dat de vijfde keer niet meer doen. En als het half 8 ’s ochtends is, dan wordt er dus niet door huis geschreeuwd. Joehoe! Dat heet inlevingsvermogen. Empathie. En als er íets is waarvan ik vind dat mijn kinderen het moeten leren, dan is dat het wel.

Dus loedermoeder? Ik vind het maar een slap excuus.

Zo. En nu ga ik lekker een weekend naar Milaan. Wijn drinken en hysterisch doen. 

Markiesje

Ik geloof dat ik nu toch wel 100% zeker weet dat ik een Markiesje wil. Alle andere hondjes vallen gewoon in het niet naast dit beestje! Kijk dan!

De beschrijving van het ras is ook helemaal goed:

Het Markiesje heeft geen andere taak dan de mens te plezieren.

Voor deze gecompliceerde taak is hij volledig toegerust.
Hij is handzaam van formaat. Klein, maar gezond van lijf en leden. Hij kan zich heerlijk op schoot nestelen, maar is ook altijd te vinden voor allerlei sportieve activiteiten zoals een stevige wandeling, behendigheid, gedrag & gehoorzaamheid, of flyball.
Hij hecht sterk aan het gezelschap van mensen en is daarin niet bijzonder kieskeurig. Het Markiesje is waaks, maar begroet iedere bezoeker verder heel vriendelijk.
Graag gaat hij overal met de baas mee naar toe, maar kan ook heel goed een paar uurtjes alleen thuisblijven.

😍

Vorige week ingeschreven op de wachtlijst, vandaag me als lid aangemeld bij de rasvereniging, lid geworden verschillende FB-groepen… ooooh. Alsof je weer een baby krijgt. Misschien tóch die midlife crisis dan? 

Markiesje

Project: Hond

Ukkie

Er is een nieuw project. Het was er al heel lang, maar nu is het niet meer sluimerend. Het heet: Meik wil nu eindelijk eens die hond. (Het project Meik maakt een ingewikkeld ding is er ook nog steeds, hoor, maar ik voel even enige afstand tot die &*%$# schoentjes waar zo’n been aan moet.)

Een hond, dus. In de perfecte wereld had ik het lokje vacht dat ik nog heb bewaard van mijn hondje van vroeger (de onovertroffen Ukkie) ergens in China laten klonen. In de perfecte wereld woonde ik ook ergens op een berg waar onzichtbare bedienden mij van bitterballen en bier voorzagen en ik toch niet dik werd en verdiende ik mijn geld met games spelen en af en toe iets maken – dus tja.

De werkelijkheid is dat je echt HEEL hard je best moet doen voor je een hond hebt.

Eerst ben je geobsedeerd door een hond uit het buitenland. Ahhh. Die gaan we redden en hierheen halen en dan leeft het nog lang en gelukkig! Dat duurt zo een paar weken, totdat er iemand tegen je zegt: maar Meik, dat moet je écht niet doen, die beesten hebben allemaal sluimerende parasieten en ziektes en ze zijn zwaar getraumatiseerd dus die blijven gewoon raar. Dan denk je nog dapper: hmph, en? Ik ben ook raar, ik zie het probleem niet? Maar aangezien je nou eenmaal die 40 gepasseerd bent, hoor je ook de stem van je moeder, eh, ik bedoel, the voice of reason in je hoofd dus dan moet je toegeven dat ze gelijk hebben.

Alle links, tweets, Faceboekgroepen en opgeslagen foto’s op PC en telefoon: delete! Pinnige mail van contactmevrouw van stichting Haal Die Buitenlandse Hond naar NL (hoezo wil je toch maar geen ‘hond uit het buitenland’? Dat klinkt erg negatief. Dierenliefde kent geen grenzen hoor!): weg ermee.

Asielhond dan maar? Leuk, we melden ons aan bij IkZoekBaas! Daar MOET toch iets tussen zitten? Kruising tussen een terriër en een pitbull, nog een, nog een, hé, nog een, enorm waakse Mechelse Herder vers van de ketting, pittig keffertje van een jaar of 12 dat zijn plas niet meer kan ophouden maar echt verder heel erg aanhankelijk is naar zijn baasje… Ik zeg niet dat die beesten geen eigen plekje verdienen en dat ze daar voor hun lol zijn, zeker niet. Maar of onze hond daar nou tussen gaat zitten, mwah.

Wat dan… een rashondje? Hmm. Ze klinken wel allemaal een beetje verwaand, met namen als Dorethea Annabella Gravin van de Groene Grazige Friese Buitenhoeve deel III, dochter van blahdieblah en huppeldepup. Maar hé – je kunt zo’n diertje altijd een andere naam geven toch? Oké. Wat wil ik. Redelijk klein formaat, zeg tussen de 30-45 cm schofthoogte (inmiddels spreek ik het jargon). Gezinshond. Geen keffer. Leuk met de konijnen, of in ieder geval op te voeden tot : NEE, die zijn niet van jou. Beetje wapperend haar en een pluimstaart mag, maar geen ontplofte haarbal en 6x per jaar naar de trimmer graag. Kan bij kinderen, wil graag werken voor de baas, veel wandelen, geen k*ttenlikkertje. Naaaaah, kijk nou toch! Het Markiesje! Een oeroud Nederlands ras! Lijkt in de verte eigenlijk wel wat op… Ukkie?!

Welkom bij de Nederlandse Markiesjes Vereniging. Hier is onze intekenlijst. Er zijn nog 352 wachtenden voor u. Gaat u uit van een wachttijd van 12-18 maanden voor een pup. Bij een reutje kán het iets sneller gaan, maar wij geven geen garantie. Bij een teefje zou het fijn zijn als u er minstens 1x mee fokt. Wilt u toch maar geen Markiesje meer? Laat het ons dan vooral weten.

Maar… maar… maar…

Rest ons nog Marktplaats, die fijne plek waar de Boomers en Chihuahua’s welig tieren. Waar alle hondjes rashondjes zijn maar geen stamboom hebben. Waar de nestjes je om de oren vliegen, zonder uitzondering ‘prachtig’ en ‘in huiselijke kring opgegroeid’. Als u nou even die zak geld meebrengt, dan kun u ze mórgen komen halen.

Weet je? Eigenlijk is klonen nog lang zo gek niet. Ik ga even op zoek naar dat fotolijstje met die lok haar. Kan ik meteen de grote Voorjaarsschoonmaak doen achter de schotten bij ons op zolder. Een trip down memory lane en zinnige dagbesteding ineen, wie wil dat nou niet?

En dan de batterijen van de robothond opladen en het staartje er maar weer aan plakken. Kaiii.

Fantasywereld: Gamen voor fantasyliefhebbers

Ik schreef een stukje voor Fantasywereld. 

Je kunt het je eigenlijk bijna niet voorstellen, maar er zijn nog steeds mensen die je glazig aankijken als je vertelt dat je het liefst fantasy leest. Nóg leuker is zeggen dat je andere grootste hobby gamen is – en dan het liefst RPGs, oftewel roleplaying games. Nee, niet de variant waarbij je je verkleedt, dat is een heel andere tak van sport. Gewoon, op de PC! Monsters bevechten! Werelden verkennen! Met je headset op samen met andere mensen, of alleen. Uren achter elkaar. Maar… waarom, is dan meestal de volgende vraag. Wat vind je er dan zo leuk aan? Het zijn gewoon poppetjes op een scherm, en die knal je dan neer. Dat is toch dom?

Tja. Er zijn ook mensen die elke zondagavond om 19:00 uur op het puntje van hun stoel zitten te staren naar mannetjes die met een bal van de ene kant van een grasveld naar de andere kant rennen terwijl ze onderweg proberen elkaar zo vaak mogelijk te laten struikelen. Vind ik dan weer niet heel verheffend, maar hé, ieder zijn ding toch?

Maar… jij? Daar vind ik je helemaal geen type voor!

Ha! Da’s een goeie. Omschrijf jij dan eens het standaard type gamer.

“Nou, hm. Zo’n puber hè, met veel puisten, die zich nooit wast en die geen vriendjes heeft en alleen maar op zijn donkere kamertje zit te schieten. Of eh, zo’n te dikke contactgestoorde jongen, vrijgezel natuurlijk, die overdag als systeembeheerder werkt en ’s avonds pizza eet en bier drinkt en dan tot diep in de nacht achter de PC hangt en daar dan You Tube-filmpjes van maakt.”

Riiight… Oké. Ik ga niet liegen. Die mensen zijn er. Laat ze lekker. Je kunt veel van ze vinden, maar ze zíjn er wel als je ze nodig hebt. Voor die ene eindbaas, bijvoorbeeld, of die ene jumping puzzle die je in je eentje echt niet voor elkaar krijgt. Lang leve de stereotype gamer!

Maar eh, weet je. Net zoals niet elke voetbalfan een hooligan is, is ook niet elke gamer contactgestoord. Niet dat ik nou helemaal zo normaal ben, pfffft, zeker niet. Maar je zou het voor de grap eens moeten proberen, zo’n game spelen. Het is net alsof je een boek binnenstapt, of een film. Er is een verhaal. Er zijn de mooiste landschappen en vergezichten. En jij bent de held! Of heldin. Die kan vliegen! Toverspreuken gebruiken! Draken kan doden, of juist temmen! Zijn of haar eigen ruimteschip kan besturen! Het universum kan redden! Andere mensen van over de hele wereld kan ontmoeten!

En dat allemaal vanuit je luie stoel. Wat wil je nou nog meer?

Het is mij nog nooit gelukt iemand in mijn vriendenkring zover te krijgen – ik weet ook niet waar dat aan ligt. 😉 Maar misschien lukt het me hier! Hou je van fantasy? Zou je zelf ook weleens de hoofdrol willen spelen in zo’n mooie wereld? Heb je een beetje een fatsoenlijke PC en een leuke internetverbinding? Probeer het dan gewoon eens! Bijvoorbeeld hier: https://www.guildwars2.com/en/ Gratis en voor niks!

Eén waarschuwing: voor je het weet kom je niet meer van je zolderkamertje af. Geeft niks. Miljoenen anderen gingen je voor.

Column: Gamen voor fantasyliefhebbers

Meik Maakt Een Ingewikkeld Ding – 3

Ingewikkeld Ding

Pffft. Ik was even vergeten dat het nog best hard werken is, dat haken!

En poeh – ben echt heel blij met de filmpjes op YouTube, maar jongens… moet het echt zo?

“Hiiiii, I’m June from *vul-stompzinnige-naam-in* and today, I’m going to show you the HalfDoubleCrochet!!!!!”

De vreselijk opgewekte mierzoete toon kun je er zelf wel bij verzinnen. En dan het tempo! Ik-maak-een-filmpje-voor-beginners-dus-ik-laat-alles-zes-keer-van-elke-kant-zien, ook hoe ik de draad om mijn worstenvingers sla.

Kom op nou! Ik hoef alleen die ene steek te zien, schiet OP!

Maar goed. Hierbij dus de voortgang van project Meik Maakt Een Ingewikkeld Ding.