Internationale Vrouwendag

Internationale Vrouwendag.

Ik denk aan wat ik vanochtend voorbij zag komen op mijn tijdlijn. Het beeld van het opstandige meisje dat voor de ‘Bull of Wall Street’ is geplaatst om aandacht te vestigen op de zware ondervertegenwoordiging van vrouwen in besturen. Een verkiezingsposter van de SGP met daarop een bakfiets vol kinderen, met de man op de pedalen en de vrouw (ik ben hier alleen maar om te baren) timide aan de zijkant.

Ik denk aan die keer dat een collega in een hoge positie mij vertelde dat ze beduidend – en dan ook echt flínk beduidend – minder verdiende dan de mannelijke collega op vergelijkbaar niveau.

Ik denk aan de infantiele teksten die ik tegenkwam op meisjesshirts toen ik laatst nieuwe kleren moest kopen voor kind Ik Groei Als Kool deel twee. ‘The world is your catwalk’ ‘Never grow up’ ‘Happiness looks gorgeous on you’ ‘Pretty like a Daisy’ ‘Glitter is my favorite color’- om er maar een paar te noemen.

En dan nog zijn er mensen die vinden dat het allemaal wel meevalt met de beeldvorming. Of die roepen: ‘Ja, jullie werken ook allemaal parttime, dan wordt het ook nooit iets.’ Want het gaat er alleen maar om wie er het meeste geld binnensleept?

Nee. Het gaat erom dat anno 2017 een vrouw nog steeds wordt weggezet als een bitch als ze een mening heeft. Dat er in een debat wordt gezegd dat ze zich ‘laat leiden door haar emoties’ als ze zich ergens over opwindt. Dat ze ‘veel te hard is’ en ‘moest worden teruggefloten’ als ze haar mannetje (*kuch*) staat als interviewer. Dat we keer op keer tegen ‘de pratende stropdassen’ (Marianne Zwagerman in De Volkskrant) moeten aankijken terwijl er legio vrouwen in de politiek zijn die het net zo goed of zelfs beter zouden kunnen.

En dan hebben wij nog het geluk in dit welvarende, toch redelijk vrijgevochten land te wonen.

Er schijnt een oproep te zijn om als vrouw vandaag eens helemaal niets te doen, om te laten zien wat je normaal allemaal wel doet. Nou lijkt me dat in mijn geval niet zo heel verstandig, want ik doe momenteel al vrij weinig, en bovendien mag ik dan niet gamen, so aint gonna happen.  Maar mocht je de behoefte wel voelen, leef je helemaal uit!

Dan ga ik nog even nadenken over manieren om aan mijn dochter duidelijk te maken dat het helemaal niet nodig is om altijd aan meidengedoe in de klas mee te doen. Dat even vol ongeloof staren en dan omdraaien en weglopen een volkomen natuurlijke reactie is. Elke revolutie begint klein. Op de barricaden!

P.S. En omdat Lady Geek het altijd zo fijn kan uitleggen, nog even deze toevoeging:

Fijne vrouwendag!