Hoe doen ze dat toch?

Ik heb de afgelopen dagen een nieuwe, niet aflatende bewondering ontwikkeld voor alleenstaande ouders. Piet is nog niet eens een week weg, en ik betrap me nu al op allerlei watjesgedachten, zoals bijvoorbeeld: zo blij dat ik niet óók nog werk, dat zou ik nooit overleefd hebben! Het voelt enorm slap om het te moeten toegeven. Maar als de normaal zo geoliede machine, met die precies afgebakende verdeling van taken, opeens nog maar uit één helft bestaat, dan lijkt het na een dag of drie wel of er een bom is ontploft.

Had ik eerst nog heel optimistisch het idee dat met zijn drieën op 1 kamer slapen ontzettend gezellig zou zijn, na een nacht of drie was die illusie over. “En nu godverdomme terug naar jullie kamers!” hoorde ik mezelf brullen om 11 uur ’s avonds, toen er nog steeds volop geklierd werd. Voor de kracht om eigenhandig matrassen te versjouwen van de ene kamer naar de andere en terug naar zolder hoefde ik geen moeite te doen; ik slingerde ze vooruit in een explosie van woede en schopte tegelijkertijd met één teen het kroost terug waar het hoorde. I am woman, hear me roar. Wederom sorry, buren.

Ik begrijp nu meteen ook hoe ouders van echte pubers zich moeten voelen ’s avonds. Potverdorie niet eens meer tijd over om te gamen als je tot minstens 22:00 uur met die real life monsters bezig moet zijn! Maaaaaaaam, ik heb hoooofdpijn. Maaaaaaam, het gaat eeeeeeecht nieeeet, slapen met mijn beugellll. Maaaaaam, Olivier laat schetennnn.

Hoezo doen ze dat allemaal niet als mijn wederhelft thuis is? Of zit ik dan gewoon met mijn koptelefoon op en hoor ik het allemaal niet? Nee, dat is belachelijk. Dat kan het niet zijn. Dan had hij dat wel tegen me gezegd, toch? Nog vier dagen. Dan zal ik het weten.

ZKH

Frisse bijna-brugpieper bedacht gisteravond om een uur of elf (toen hij extreem mannelijk zielig was vanwege eerste keer nachtbeugel in het poezelige bekje) dat hij vandaag een pasfoto moest inleveren op school. #$@!&$*#!

Ik snap niet dat hij er zo stralend op staat, want het gezicht van *kuch* yours truly *kuch* de privé-fotografe van zijne koninklijke hoogheid Heer Ollie stond een stúk minder vrolijk vanochtend!

 

$#%&# musical

Jongens! Het schijnt dat ik helderziend ben. Ik wist dat ook niet, maar voor de prepuber was het duidelijk geen verrassing. “Ja hallo, waar is die kleerhanger dan, ik ben al laat,” snauwde het vanochtend om 08:20 uur. Kleerhanger? Kleerhanger? Welke kleerhanger? Wie, wat waar? “Ja, dat wéét je toch wel! Voor de musical!”

Ahhh, de musical. Dat fabelachtig leuke project dat in geen enkele groep 8 mag ontbreken. Laat ik één ding even heel duidelijk maken: ik weet helemaal NIKS over de musical. Niets, niente, noppes. Ik had het graag wíllen weten, dat wel. Ik had ook best leuk een steentje willen bijdragen. Maar veel verder dan het geblafte “ik moet een oude-mannenjurk hebben” kwamen we hier niet. Sir, yes sir!

Wel eens geprobeerd, googlen op oude-mannenjurk? Je komt van alles tegen, maar jurken, ho maar. Via allerlei omwegen uiteindelijk aan het onderkleed van Sinterklaas kunnen komen (waarvoor eeuwig dank!), beeldschoon, al zeg ik het zelf. “Ja hallo, maar dát ga ik dus ECHT niet aandoen.”

Weet je wat, puber? Neem jij die kleerhanger, stop hem ergens waar de zon niet schijnt en ga lekker in je onderbroek oude man staan te zijn op dat podium. Wie weet kun je je verschuilen achter de stok die ongetwijfeld ook tot je attributen behoort. Of nee, weet je wat nog leuker is? We doen gewoon een héle lange baard! Van wattenbolletjes! Die jij zelf dit weekend in elkaar gaat lijmen!

KNAL. Weer een scheur in de muur erbij. Sorry, buren. Maar om 8:25 uur zijn jullie best wel al wakker, toch?

Ja, ik weet het zeker. Ik ga de avond van mijn leven hebben. Als iemand nou ook nog even de precieze datum en de aanvangstijd kan bevestigen, dan ben ík er in ieder geval helemaal klaar voor.

Scheurtjes

Langzaam begint het allemaal scheurtjes te vertonen. Je zou denken dat als je thuis bent, je alles precies in je hoofd hebt. Maar ik heb meer geheugengaatjes dan ooit. Alsof het brein heeft besloten dat het in de uit-stand gaat. Jongleren met werk en thuis niet meer verplicht? Dan doen we dus ook lekker helemaal niets meer!

“Mam!” denderde het hijgend naar binnen om 12:38 uur. “Ik moet al om kwart over één naar het Mendel!” Eh, wat? Dat was toch pas om 15:00 uur of zo? Fuck, wáár zijn die boterhammen, wáár is dat tosti-ijzer, en wacht even, zou er niet een vriendje mee-lunchen? Waar is die dan? Naar huis?! Nee! Die gaan we nú halen! Ja maar… Niks ja maar, dan eet je die tosti maar wat sneller!

Scheurtjes. Verjaardagspartijtjes. Echt, ik vond het enorm zielig voor kind deel 2 dat ze op haar vorige school nooit werd uitgenodigd, en ik ben zo blij als een kind dat ze nu wel mag, maar drie? In één week? Hoezó zijn die kinderen allemaal tegelijk jarig? En hoezo hebben die ouders hun zaken wél allemaal op orde zodat de kinderpartijtjes ook echt in de juiste periode worden gevierd en niet, eh… nou… tja… 4maandenlaternogsteedsniet?

Geheugengaatjes. Schooluitjes (2 stuks), de groep 8-BBQ, de musical van kind deel 2 én de groep 8-musical, de streetdance-uitvoering inclusief generale de dag ervoor, en twee disco-feestjes (waarvan eentje natuurlijk de avond vóór de streetdance-generale). Het beugelverwijderen, het bezoek aan de tandarts (2x) en het aanvragen van de id-kaart vanwege kamp naar Frankrijk, en Piet die óók op kamp naar Frankrijk gaat, maar dan in een iets andere periode en samenstelling (mannenweek, vraag maar niet), precies in de week van musical en dansvoorstelling-inclusief-generale.

13:12 uur. “Doei, mam!” En toen werd ik dus zo’n moeder die over straat schreeuwt. “Niet door rood fietsen, hè? En niet met je telefoon op de fiets, hè?” Daar ging het, woest trappend. Het stak nog nét niet zijn middelvinger op. Maar het scheelde weinig.

13:55 uur. Shit! Kinderyoga! Ophalen! Ja, ik kom eraan hoor!

Gezocht: personal assistant met uitstekend gevoel voor agendabeheer, in het bezit van koele wijnkelder. Huisdieren geen bezwaar. Eigen kinderen onder de 20: uit den boze.

Koekjes

Donderdagochtend, 08:45 uur. Normaal… normaal zou ik nu met Piet in de auto zitten en bijna op mijn werk zijn. Maar normaal is het niet vandaag, want het werk is er niet meer – voor mij dan. “Hoe voelt dat nou?” is een veelgehoorde vraag. Poeh, ik moet daar even over nadenken.

Van binnen jubel ik heel, heel erg hard. Van buiten, voor de buitenwereld? Voor hoe het hoort en wat je wel en niet doet? Dat gaat nog wel even duren. Voor ik kan toegeven dat ja, dit een gerechtvaardigd besluit was. Voor mij. En dat dat mag. Dat ik me niet hoef te verdedigen. Dat ik mijn eigen weg uitstippel. Dat ik mijn eigen keuzes maak. En dat het eng is, want er is geen zekerheid. Er is niemand die zegt: hier, Meik, hier is een nieuwe baan voor je, en het is alles wat je altijd maar wilde doen in één handzaam pakketje. En we zijn dolblij dat jij het gaat doen, want jij bent de enige die hiervoor geschikt is.

Alle kinderdromen ten spijt werkt het nog steeds niet zo. Maar dat betekent nog niet dat je niet een heel klein beetje mag vasthouden aan de kleine idealen van vroeger. Of grote. Stiekem. Van binnen. Elke dag een beetje. Totdat er iets uitkomt dat wel voor de grote wereld geschikt is.

En tot die tijd is er altijd nog de blijdschap van de kleine mens hier in huis. Die middenin de ochtendspits ineens stokstijf stilstaat en roept: “Whoa, mam! Dat betekent dat je dus voortaan ALTIJD koekjes kunt bakken!” Precies. In alle soorten en maten!