Stop

En dan… komt de dag dat je besluit te stoppen met je werk.

Die dag kwam voor mij al een hele tijd geleden – stiekem, diep in mijn hart, wist ik het al heel lang. Maar ja, de ratio doet ook mee – vast inkomen, vaste baan, pensioenopbouw, je bent gék als je in deze tijd zo maar je baan opzegt… Allemaal waar. Daartegenover staat het gevoel. De lol in het werk. De voldoening. En dat is er niet meer. Ik heb vanaf 2001 met veel plezier voor Harlequin en later HarperCollins gewerkt, maar het is op. Ik moet weg, ik moet verder, als ik blijf, kom ik niet vooruit.

Ik heb zoveel gewikt en gewogen dat mijn weegschaal op tilt sloeg. En uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. En ja, misschien is dit wel het bekende meisjes-van-40-en-verder-gevoel, het onvermijdelijke maar-wat-doe-ik-nu-helemaal, wat-wil-ik-nu-helemaal-dilemma. Misschien ben ik wel gewoon een wandelend cliché nu. Betekent in ieder geval dat ik niet alleen ben.

Wat nu? Geen idee nog. Schrijven, dat in ieder geval. Redactieklussen, misschien. Onderwijs? Zeg nooit nooit. Ik ga er heel hard over nadenken. Diep ademhalen en een nieuwe start maken (nee, we hebben het dus niet over een “nieuwe uitdaging”), kijken wat er verder nog is. Zijn we toch weer terug bij het koolmeesje dat de wijde horizon tegemoet vliegt!

Zo. Dat was mijn bommetje voor vandaag. Vanaf 1 juni (of misschien ook wel vanaf 1 juli, of 1 augustus, of 1 september) ben ik geheel beschikbaar voor wat dan ook. Ik sta (bijna) overal voor open. Dus zie je iets waarvan je denkt: dat is echt iets voor Meik, laat het me gerust weten! Hebben jullie er ook meteen een nieuwe uitdaging bij. 

WTF

En toch… toch maak ik me een beetje zorgen. Niet over kind deel 2; dat zat gewoon zoals altijd in haar kartonnen doos met haar lekkere cracker en haar vleermuis vanmorgen. Niks vreemds aan te ontdekken.

Nee, ik heb het over kind 1, ook wel de prepuber genoemd, bijna gepromoveerd tot puber vanwege de niet te onderdrukken neiging tot lamzakken de afgelopen weken. Liever kruipend door het leven, dat soort werk. Daar gaat iets niet helemaal lekker heb ik het idee.

Het stond vanochtend namelijk in de badkamer de tanden te poetsen en het haar te doen. Op zich een normale bezigheid, ware het niet dat het nog ruim vóór halfacht was. Ik dacht even dat ik het niet goed zag door de beslagen douchedeurtjes. Dat er nu echt een fata morgana was en dat er deze keer dus ook écht een alien uit het doucheputje was gekomen.

Helemaal toen het schijnbaar terloops opmerkte: “Hoiii, mam. Ja, ik doe maar alvast even alles, dan is het maar gebeurd. En o ja, ik heb trouwens ook mijn bed opgemaakt, het raam open gedaan en mijn slaapkleren over de stoel gehangen. En ik ga zo even mijn Engels doen, want dat moet ook, hè. Ik heb het alvast even klaargelegd op tafel beneden, want dat werkt bij mij. Doei!”

Eh. WAT???

Sindsdien heb ik een one-track-mind: wat moet het van me? Wat heeft het te verbergen? Ik ga daar achter komen. Desnoods met vuile omkooptechnieken; niets is mij teveel. Zeldzaam verfje nodig in het spel? Pfoe, ik heb 674 gold, jonguh. Kan ik regelen. Leuke nieuwe wapenskin gezien? No problemo. Die Legendary van mij wacht wel. Eén ding is zeker: jij gaat mij alles vertellen, mannetje. Game on.

Regenbogen

“Dit is nieuw, mam. Dan krijg je hele grote ogen, rode wangen, en dan kots je regenbogen.” Met de snelheid van het licht wordt er – veel te dichtbij – iets voor mijn gezicht gehouden en weer weggetrokken.

Ik vraag me wel eens af hoe ik hier ben beland. In dit huis, met die twee aliens op de bank. Met die telefoon die me ’s ochtends vroeg standaard onder de neus wordt geduwd.

“O ja, en deze is ook leuk. Dan word je heel oud!” Mijn verkreukelde slaapgezicht, ogen heel flatteus halfdicht, staart me aan. Ik zie geen verschil. Zegt dat nu iets over mij, of komt dat gewoon doordat ik mijn lenzen nog niet in heb?

“Jongens, mag ik éérst even mijn bakje verantwoorde havermout en mijn koffie naar binnen werken?” roep ik. De konijnen voeren, eentje-binnen-twee-buiten? Door de krant bladeren? Naar de wc? Douchen?

En daarna, als mijn gezicht er niet meer oud uitziet, dan mogen ze zoveel apps op me loslaten als ze maar willen. Tot ik er genoeg van heb en ik ze bij kop en staart grijp en naar buiten kieper, de tuin in.

Ga de konijnen maar appen. Die zijn eeuwig jong.

Lunchgesprek

Dat er dan twee pubers op je bank hangen tussen de middag, en je dan helemaal enthousiast tegen die van jou vertelt dat je gisteravond niet één, maar twee dezelfde superzeldzame verfjes hebt gevonden in je spel. En dat die andere puber die niet van jou is dan uit de grond van zijn hart tegen je zegt: “Ik zou best graag van moeder willen ruilen, zodat ik ook een moeder had met wie ik over games kon praten.”

😂 😂 😂