Choco

Het kostte wat moeite om hem uit bed te krijgen vandaag. Zijn vader had het al geprobeerd, maar kreeg slechts een ‘Nee! Ga weg!’, met dat extra hoge stemmetje vanwege overstuur zijn. Er zijn vriendjes die al de baard in de keel hebben. Bij ons duurt het, zo schat ik, nog wel een jaar of vijf voor het zover is. En dat terwijl ik er al naar uitkijk sinds zijn derde. Niet eerlijk.

Maar goed, het lag in bed en het wilde niet. Het was ook wel een beetje mijn schuld. Welke trut zegt er dan ook de dag ervoor dat hij écht niet kan blijven liggen. Dat het een gewone werkdag is, en dat hij zich straks moet gaan aanmelden bij zijn middelbare school. Dat als hij dan toch per se wil blijven liggen balen, hij dat maar op vrijdag moet doen, veel praktischer. Ja, ijzersterk staaltje pedagogisch beleid.

Nou is het gelukkig zo dat ik – enige pedagogische dwalingen dus daargelaten – inmiddels ruime ervaring heb in het ompraten van onwilligen. Kijk, je hebt ochtendmensen (de vader en kind 2) en avondmensen (kind 1 en ik). Bij een avondmens ga je dus niet om 7:15 uur als een wilde stier die kamer in, rukt de gordijnen open en brult dat het eruit moet. Een avondmens dient des ochtends omzichtig benaderd te worden. Er mag op de rand van het bed gezeten worden, er mag over het hoofd geaaid worden (als het hoofd te vinden is). Dat is stap 1.

Stap 2: waarom. ‘Gewoon, omdat ik geen zin heb,’ mag niet geaccepteerd worden. Wij zijn dan misschien soms pedagogisch dwalende, achterlijk zijn we niet. Maar pas op! Meteen doorvragen heeft geen zin, want inmiddels ligt er een kussen, een dekbed én een tijger op het hoofd. Wat je dan moet doen is diep ademhalen (negeer de muffe slaaplucht van de prepuberale slaapkamer met het dichte raam) en een terloopse opmerking plaatsen. ‘Hé. We gingen toch een poster verplaatsen? Maar welke ook alweer? Was het je Batmanposter, of toch die van Assassin’s Creed? Of gingen we een hele nieuwe uitzoeken voor op die muur?’

Tadaa. Daar komt het hoofd, als een schildpad uit zijn schild. ‘Een nieuwe,’ mompelt het. Ja! Grijp het bij zijn kladden! Vertel over konijn 2, dat al aan het koninklijke privéontbijt zit op de mat bij de tuindeur. Crunchcrunchcrunchcrunch. En dan, als er geglimlacht wordt, merk je terloops op: ‘Hoezo wil jij eigenlijk niet naar school vandaag? Was er iemand vervelend? Moet je stomme dingen doen? Of… is het je weektaak?’ Voor een ochtendmens ben ik best bij de pinken soms.

Weektaken zijn hele stomme dingen. Ze moeten namelijk af. En dat lukt niet altijd. Persoonlijk falen, balen. Maar weet je, iedereen heeft wel eens een dag dat er niks afkomt. Jammer, dan. Volgende week weer een kans. Welke broek wil je aan vandaag? Je mooie spijkerbroek, of toch je rode? Zelfde t-shirt als gisteren, met dat vest? Oké, kom maar mee naar beneden, de Axe kan zo meteen nog wel.

Fuck. Dat is waar ook. Geen melk voor de prinselijke warme choco…

Als jullie me zoeken, ik ben nog even terug in mijn schild gekropen.

Sprookje

Zo. Die vakantieweek hebben we ook weer doorstaan. Met glans, mag ik wel zeggen. Maar een beetje saai was het wel.

Kind 2 was de halve week uit logeren, en dat was toch wel even andere koek, een huis zonder rare uitspraken, uitdossingen en ideeën. Nu kan ik dat zelf ook heel goed, maar mijn mannen zijn daar toch iets minder ontvankelijk voor dan mini-me.

Over kind 1 kunnen we kort zijn. Daarover deed Piet de uitspraak: “Wil jij je dan misschien even over jouw zoon ontfermen?” Míjn zoon. Want eh, nou ja, hij gamede. De hele week lang. Met als absoluut hoogtepunt (of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt) de 2 dagen durende demo van Black Ops 3 die hij ergens had weten te scoren. Supervet! Kijk die ammo! Whoa. Mam, ik heb genoeg geld!

Ja. Zoon van mij. Wat denk je zelf? Een 18+ spel waarin je doodleuk mensen neerknalt in een shopping mall. Bol.com-bonnen? Wat kunnen mij die bol.com-bonnen schelen. Nee. Neeneeneenee! Nee!

Gelukkig kwam kind 2 daarna thuis. Jonger nageslacht! Voor al uw bliksemafleiding! En zie daar: een paar dagen later kon ik kind 1 weer met zachte dwang naar de monsters van Guild Wars 2 begeleiden. Geen ammo, geen shopping malls. Alleen maar mooie bloemenweides en schitterende sneeuwvelden vol dikke minotaurs en giants. Die je dan lekker bloedeloos met je zwaard, dolk, pijl en boog of staf naar de andere wereld kunt helpen. Prachtige glittereffecten inbegrepen, en ze komen altijd weer terug. Net een sprookje.

Verder was daar nog deze week: 1 te dun konijn, 1 te dik konijn en 1 precies goed konijn, de kneuterige vleesfondue, het bezoek aan d’IKEA voor het tienerbureau, en het ontschimmelen van de badkamer. Ik zou bijna blij zijn dat ik nu weer op kantoor mag zitten. Bijna. Op naar de volgende vakantie!