Grrrrrinch

Lieve mensen in de voedselindustrie. Ik had graag een gracieus kerstelfje willen zijn en een prachtige dans willen uitvoeren op de luxueus uitgedoste kersttafel. Liefde en licht, sprankelende sterren, zijdezacht kaarslicht, tinkelende glazen – en een Meik die in een glitter-tutu pirouettes draait. Wie wil dat nou niet? Helaas, het zit er niet in. Dit jaar ben ik de Grinch.

‘Gezellig #genieten met zijn allen!’ ‘De hele #familie bij elkaar!’ ‘#Samen!’

Kerst anno 2015. Toegegeven, ik ben allergisch voor het verplichte ‘#genieten!’ dat te pas en te onpas je strot door wordt gedouwd. Het kan wat mij betreft zo aansluiten in het rijtje ‘#goedbezig’ en ‘#ikrekenhetgoed’. En toegegeven, ik ben niet altijd de meest sociaal handige, en verplicht samenzijn met de familie is niet altijd mijn hobby. Maar in de gedachte erachter kan ik me zeker vinden. Het is prachtig om in ieder geval 1x per jaar eens echt aandacht te hebben voor elkaar, om stil te staan bij wat je hebt en bij wat je verbindt, bij wat je doet op deze aarde. Daar hoef je niet eens religieus voor te zijn.

Waar het bij mij misgaat, is het ‘Achtgangenmenu met schuim van dit en vulling van dat, afgemaakt met opgeklopte mousse van weet-ik-veel, met speciale dittes en dattes voor de #kids!’ dat erbij schijnt te horen.

Hoezo gaat het op Facebook en elders zo ongeveer vanaf oktober alleen nog maar om de meest belachelijke liflafjes die echt niet mogen ontbreken op je kersttafel en – helemaal hot dit jaar – de kerst-foodboxen die je kunt bestellen? Hoezo hijsen we ons met kerst eigenlijk in onze duurste kledij, moeten er ineens peperdure cadeaus onder de kerstboom liggen en draait het alleen nog maar om ons twee dagen (en als het aan sommigen ligt, drie) volledig volproppen? Is dat de kerstgedachte? O ja, vrede op aarde hè, proost, schat, geef mij nog een met mousserende zalm gevuld kwarteleitje?

Dus nee, ik doe geen dans dit jaar. Ik ben de Grrrrrrrinch. Ik doe mijn allergrootste laarzen aan, ik stamp drie keer heel hard op de tafel, de grond splijt open en dan… komen er nog veeeeeeeeeeeeel meer Grinchen.

O wacht, nee, dat was een ander sprookje.

Onesie

Het heeft toch ook wel iets heel aandoenlijks, zo’n bijna-puber die heel stoer in zijn onesie naar beneden komt, de haren strak naar voren gekamd onder de capuchon met oortjes. En die dan vervolgens, omdat hij tóch niet helemaal zeker is van zijn zaak (hoewel ik als meelevende moeder natuurlijk allang aan twee collega-moeders én – als laatste noodgreep, twee minuten voor vertrek – de groep 8 appgroep heb gevraagd of het echt vandaag onesiedag is, en dat is het) de boel uiteindelijk in een plastic tasje naar school vervoert, “omdat hij anders niet normaal kan fietsen, met die staart.” Uh-huh.

In ander nieuws: de gemeentelijke groenvoorziening heeft gisteren mijn favoriete takkenbos in het plantsoen voor onze deur rücksichtslos weggevaagd. Je weet wel, die ene, die altijd zo mooi oranje oplichtte als de zon er precies goed op viel. Vandaag is het snipperdag, en het geluid doet gewoon pijn aan mijn hart. Honderd gillende oranje takjes.

Misschien moet ik maar weer eens wat vaker de deur uit.

Kom bij ons! Wij hebben Dingen!

Het blijft maar spannend in december. Heel groep acht op scholenbezoek, ’s ochtends vroeg in het donker op de fiets, nu al twee dagen achter elkaar. Voor Ol niet zo’n openbaring, ik geloof dat hij het eigenlijk wel al weet. Voor mij des te meer. Al die luxe reclamefolders van middelbare scholen uit de buurt die in de rugzak mee naar huis komen! Al dan niet vergezeld van gewichtig uitziende dichtgeplakte enveloppen met begeleidende brieven voor de ouders/verzorgers! Zodat wij er ook van op de hoogte zijn dat onze spruiten een heuse biologieles van 25 minuten gaan volgen, met daarna een korte pauze, waarin er een versnapering genuttigd gaat worden, aangeboden door de school!

Als ik die boekwerkjes zo zie, geloof ik niet dat er écht geldtekort is op deze instellingen. Ze glimmen elkaar bijna van de tafel af. Met van die prachtige, o-zo-spontane foto’s van pubers met geforceerde tandpasta-smiles erop. “Wel iets kleurrijks aandoen, hè, dat staat beter op de foto!” Je kunt veel zeggen over de rest, maar dát is zeker gelukt.

En dan moet zo’n school opvallen, hè. Zich onderscheiden van alle andere scholen in de regio. Hoe doe je dat, in deze tijd? Nou, makkie natuurlijk. Ik vat het even kort samen: ‘Op onze school vinden wij digitaal onderwijs erg belangrijk, en daarom Krijgen Alle Leerlingen Een iPad! Van Ons!’

Want die hebben ze thuis natuurlijk nog niet, de schapen.

Nee, dan de school die het echt begrepen heeft: ‘Op onze school vinden wij digitaal onderwijs erg belangrijk, en daarom Krijgen Alle Brugklassers Komend Jaar Onderwijs Op Een Laptop!’ Dat vinden ze op deze school zó belangrijk, dat ze het overal te pas en te onpas herhalen. Met als resultaat pareltjes als deze, achterin bij de veel gestelde vragen:

“Heeft het <vul naam school in> een loting?

Nee, het <vul naam school in> heeft geen loting. Als je je op het <vul naam school in> aanmeldt en minimaal een havoadvies hebt dan ben je van harte welkom. Al onze brugklassers zullen het komend schooljaar met laptops werken naast boeken.”

Eh, huh? Het ging toch over de loting? Heel mijn concentratie aan gort! Pweeeeuuuup, afgekeurd.

Als proef op de som vroeg ik nog even aan mijn kandidaat-brugger wat hij er nou allemaal van vond, dat zwaaien met iPads en laptops. “Jeetje, mam, kom op zeg. Je denkt toch niet dat ik daar intrap?”

Dus. Volgende keer maar weer de nadruk op het onderwijsaanbod, dan? Lekker online, met selfies van leerlingen erbij. Hélemaal van deze tijd, en extreem kostenbesparend bovendien. Ga ik ondertussen even alle boekjes en tasjes recyclen.

Man met baard

Poeh-poeh, hè-hè, dat zit er weer op. Kleine revolutie: sinds ergens vorige week hier alleen nog maar ongelovigen, dus dat krampachtige gedoe over de man met baard in jurk konden we gelukkig eindelijk achterwege laten. (Het fenomeen Conchita heb ik nog maar even niet aangestipt; je moet die kinderen niet in één keer van al hun onschuld ontdoen.) Wel zo gemakkelijk, konden ze de enorme berg cadeaus lekker zélf van zolder naar beneden dragen. “Weet je nog, mam, dat ene jaar toen er een heel spoor van pakjes door de kamer lag? Ik denk niet dat dat dit jaar ook weer gaat lukken.” … “Huh. Ik moet denk ik toch nóg een keertje naar boven, mam!”

Want natuurlijk ben ik zoals elk jaar ruimschoots over het budget gegaan, maar hé, voorlopig zit iedereen weer goed in de computer randapparatuur (met zoveel mogelijk van kleur veranderende lichtjes, voor extra vet gameplezier van moeder en zoon, woot!), make-up (“Mam, wil je me dan straks wel even uitleggen waar al die dingen precies voor zijn?”) en niet te vergeten extra super de luxe artikelen ter verhoging van het tuinier- en bierplezier (voor echte mannen).

Revolutie nummer twee: cadeaus gefaseerd uitpakken al tijdens het kneuterige verplichte gourmetten, in plaats van in één grote papierscheurexplosie erna. Niet alleen eten bijna-puber en kind deel 2 dan een keer normaal (“Nee, je mag je volgende cadeau pas uitpakken als je én dat omeletje, én dat hamburgertje, én dat rundervinkje én dat stokbroodje met zeezoutboter hebt opgegeten!”), ze staan ook nog eens wat langer stil bij wat ze eigenlijk hebben gekregen, in plaats van als een malloot door te gaan naar het volgende pakje, en het volgende, en het volgende. Krijg je als cadeau-inkoper supérieur na al die jaren eindelijk ook eens wat eer van je werk.

Blijft nog het probleem van tyfus-het-geld-is-op, hoe-kom-ik-nou-de-rest-van-de-maand-door. Daarom wil ik graag afsluiten met wat suggesties voor de mensen die ook hun budget hebben overschreden.

1. Extra veel gamen, dan vergeet je te eten.

2. Veel hutspot, restjes kun je de volgende dag verwerken tot hutspotpannenkoekjes. Twee keer goedkoop eten voor de prijs van een!

3. En de gouden tip: geen copieus vreetfestijn met kerst, maar ouderwetse aardappelpuree met erwtjes en worteltjes uit blik en een voorgebraden kip, zoals vroeger tijdens de wintersport. Uit puur nostalgische redenen, welteverstaan.

Zo. En dan ga ik nu mijn oordopjes opzoeken, tegen alle ongewenst opgedrongen kerstliedjes-geweld. Bijkomend voordeel: bemoeilijkt het praten tegen andere mensen, scheelt weer energie, minder eten nodig. Het wordt de beste december ooit.